From my home in Enschede I can read, see and hear what goes around in this world. Although modern media are within a hand’s reach I also like to travel and learn more about this world we live in. I also like to share my views and thoughts on the matters which captivate me the most: Politics (I have served one term on the city council in Enschede), church (I am a member of the Syrian Orthodox Church of Antioch) and society (because everything is tied together). Some older posts are only available in Dutch, I preserved them from my previous blog because I think they still hold relevance to these subjects. The views expressed here are my own and you are welcome to comment on them as long as you keep to the subject, not the person who wrote them.

Advertenties

Op donderdag 23 november is ons zoontje in het Vrouw Kind Centrum van het Medisch Spectrum Twente geboren. Misschien zijn jullie ons al weer vergeten omdat jullie elke dag voor moeders en kinderen klaar staan. Wij zijn jullie zeker niet vergeten. Op dinsdag 21 november werd mijn vrouw door de verloskundige van Liberis Libenter doorverwezen naar het MST. Ze had al dagen weeën, kon amper slapen en de ontsluiting vorderde nauwelijks. We werden hartelijk ontvangen en het eerste plan werd getroffen: nachtje slapen, de dag er na afwachten en anders de dag daarop de weeën opwekken. Zo gezegd, zo gedaan. Donderdag in de ochtend kreeg ze medicatie toegediend en werden de vliezen gebroken: de bevalling kon beginnen!

De ochtend verliep nog rustig maar in de middag werd toch besloten om een ruggenprik toe te dienen. Rond half zes begon ze onder begeleiding van de gynaecoloog, verloskundige en verpleegkundige met persen. Het ging erg moeizaam. Ondanks dat de baby goed lag en behoorlijk was ingedaald wilde het maar niet vlotten. Als eerste werd er een knip gezet en daarna werd de vacuümextractor er bij gehaald. Het mocht niet baten, de doorgang in het bekken bleek te nauw en na ruim drie kwartier persen en trekken werd besloten om de baby met een keizersnee te halen. Het was slikken, en al helemaal voor mijn vrouw die er helemaal klaar voor was om te bevallen. Met enige haast werd ze naar de OK gereden en kon ik er met het bedje achteraan. De minuten die in de tussenruimte volgden leken wel uren – ondertussen kwam het team in stelling en werd mijn vrouw gereed gemaakt.

‘Het is een jongen!’ Het duurde even tot de woorden tot ons door drongen, ‘een jongen?’ vroeg mijn vrouw. Ik keek op naar het dreumesje dat net boven het scherm vast werd gehouden, een eerste krijs klonk al gelijk. ‘Ja! Een jongen’. Even later konden we met ons drieën bijkomen op de tweede verdieping en de opa’s en oma’s verwelkomen.

De twee dagen daarna bleven wij in het ziekenhuis, vooral omdat mijn vrouw nog moest bijkomen. De eerste nachten waren zwaar: hoe zwaar de bevalling ook is, als ouder krijg je niet een paar dagen rust. De zorg over je kind begint gelijk. We werden uitstekend ondersteund door de verpleegkundigen en konden we de eerste hobbels nemen. Het was op de tweede nacht dat de zuster mijn vrouw hielp om de baby goed aan de borst te leggen. ‘Ik ben streng’ waarschuwde ze ons al. Het ging moeizaam, mijn vrouw was erg moe en de baby werd na een dag zonder voeding al wat onrustig. Ze keek ons weer aan met haar strenge blik en verzuchtte: ‘we lezen zo veel maar weten eigenlijk helemaal niks’ ze pakte de arm van mijn vrouw, haar andere hand op het hoofdje van de kleine en bracht zo het mondje naar de borst: ‘zo moet je dat doen!’ Zaterdagmiddag stond de kraamverzorgster klaar en mochten we naar huis.

De geboorte van onze zoon was niet makkelijk en heeft een diepe indruk op ons gemaakt. De hulp en zorg die we van Liberis Libenter, het MST en Naviva gekregen hebben zullen we nooit vergeten. We willen geen namen noemen omdat we simpelweg niet alle namen hebben kunnen onthouden en ook weten dat er een hele organisatie achter staat. Maar met name de mensen in het Vrouw Kind Centrum en de operatiekamer van het MST willen we uit de grond van ons hart bedanken. Zonder jullie inzet, geduld, kennis en zorg vragen wij ons af of moeder en kind het gered zouden hebben. Ik heb me die dagen ook afgevraagd of er plekken op de wereld zijn waar de zorg nog beter geregeld is. Het zullen er misschien een handjevol zijn. Voor ons zijn en blijven jullie echte Helden!

Ik weet dat jullie veel over je heen krijgen: onbegrip, agressie, geklaag en (dreigende) bezuinigingen zijn helaas onderdeel van jullie realiteit geworden. Maar wij hebben gezien, meegemaakt en gevoeld met hoeveel passie en toewijding jullie je werk doen. Als Enschedeër die zelf in het oude Ziekenzorg is geboren ben ik trots op het MST dat er nu staat en hoop dat jullie excellente zorg kunnen blijven bieden aan de mensen die in het verzorgingsgebied vallen.

Jullie hebben een plek in ons hart en in onze gebeden.

Erwin, Rebecca & Nathan.


Het is al weer even geleden dat ik hier iets gepost heb. Ergens begon het weer te kriebelen en ik hoop de komende tijd weer meer te schrijven over onderwerpen die politiek, kerk en/of de samenleving raken. Vandaag een stuk over Enschede, over de nasleep van een aantal controversiële onderwerpen en als voorbode op de komende gemeenteraadsverkiezingen op 21 maart 2018.

De afgelopen twee jaar hebben twee onderwerpen de samenleving in Enschede flink bezig gehouden: de bouw van een nieuwe moskee en het AZC debacle met Pegida en Antifa protesten in de nasleep. Het zijn ook twee onderwerpen waarin de lokale politiek het liet afweten of geen antwoorden had. Hiermee is een voedingsbodem gecreëerd waar de PVV al gretig gebruik van wil maken. Een verkiezingsprogramma zullen ze niet eens meer nodig hebben, met dank aan het huidige politieke klimaat in de stad.

De nieuwe moskee

De komst van de nieuwe moskee, of beter gezegd: Turks Cultureel Centrum, heeft de afgelopen jaren heel wat stof doen opwaaien. Maar nu alle procedures netjes gevolgd zijn en de laatste bezwaren van tafel zijn geveegd gaat het er precies zo komen zoals oorspronkelijk bedoeld was. Een aantal kleine concessies rondom het geluidsniveau van de gebedsoproep en de omvang van een winkel zijn voor de buurt een pyrrusoverwinning. Massaal deden bewoners mee aan het democratisch proces door verschillende infobijeenkomsten te organiseren en in te spreken bij commissievergaderingen van onze gemeenteraad. Maar juist de partijen die zeggen dat de politiek meer naar de inwoners moet luisteren lieten het afweten. De partijen met een humanistische inslag vonden dat de vrijheid in de omgeving van het Diekman best mag inboeten. Ik kan me de vragen van het GroenLinks Raadslid nog precies herinneren: ‘hoeveel mensen vertegenwoordigd u?’ De beste man keek hem eerst verbouwereerd aan maar was resoluut in zijn antwoord: ‘We zijn met de hele flat bij elkaar gekomen en ik spreek namens allen.’ Het is een statement dat weinig politici zelf kunnen maken. De  Raad luisterde, de Raad sprak en de Raad deed uiteindelijk helemaal niets. De kracht van de Nederlandse democratie is dat de meerderheid geen dictatuur over de minderheid kan vormen, maar als een proces voor inspraak wordt gestart en er vervolgens niets mee wordt gedaan, waarom dan de ruimte voor inspraak bieden?

Pegida, Antifa, Fortress Europe, Nazi’s en alles wat maar tegenover elkaar kan staan

Op 18 juni jl werd een demonstratie van Pegida in Enschede verboden. Voorman Edwin Wagensveld zwoer om terug te komen. Er waren waarschijnlijk meer agenten op de been dan er demonstranten waren, maar op 18 september konden zij Enschede deelgenoot maken van hun meningen en frustraties. Ze hielden hun praatjes, trokken en duwden wat met de politie en scholden de huid van de Antifa groepen aan de andere kant van het stadshart de huid vol. Men ging weer weg en het leven in Enschede ging weer zijn gangetje. En weer bleef het stil in politiek Enschede. Geen nieuwsberichten, geen debat, geen vragen en nauwelijks een tweet over deze kleine democratische aardbeving. Het lijkt alsof men afgesproken heeft om het te negeren en dood te zwijgen. ‘We gooien er wel weer een democratisch festival tegenaan’ lijkt men te denken. Dat de burgemeester zich inhoudelijk afzijdig hield en alleen bezig was om samen met de politie de boel in goede banen te houden en de openbare orde te handhaven valt hem te prijzen. Maar heeft politiek Enschede hier dan echt niets over te zeggen? Of houdt men het kruit droog tot een verkiezingsdebatje voor de raadsverkiezingen waar nog geen 50 mensen op af komen?

Inwoners redden zich wel

En het hoeft niet heel moeilijk te zijn. Ergens in 2016 organiseerden een aantal buurtgenoten op het Hogeland een informatiebijeenkomst. De werkgroep Kuipersdijk was er bij om tekst en uitleg te geven over de gesprekken die met gemeente en moskeebesturen waren gevoerd. Bij de bijeenkomst waren een drietal kaalkoppen van DTG (Dolphia Tegen Gemeente naar ik aan neem) in zwarte bomberjacks overduidelijk aanwezig. Ze deelden wat foldertjes, met een hoop spel en grammaticafouten er in, uit over de mogelijke komst van een Asielzoekerscentrum. Het één had natuurlijk niets met het ander te maken maar toch, er is publiek, het heeft met buitenlanders en de islam te maken, dus waarom niet. Nog voor de eerste spreker het woord nam stond een man uit het midden van de zaal op: ‘Ik vind het prima dat jullie hier zijn maar dit heeft niets met jullie groepje te maken. We bespreken hier dingen met de buurt en zitten niet op gedoe te wachten.’ Even later probeerden ze nog een statement te maken, en weer werden ze terug gefloten door een groepje bewoners.

Maar toen Pegida en Antifa naar Enschede kwamen was er geen één politicus die zoiets deed. Geen één die opstond en zei: ‘Wij zijn niet van de extremen in Enschede. Wij wijzen partijen die standpunten met geweld bij zetten af en gaan juist met elkaar, bewoners en bestuur, in gesprek.’ Zelfs een verhitte discussie in het stadhuis waarbij een inwoner bijna neus tegen neus met de wethouder stond werd netjes gevoerd. Dat dit kon is mooi en het moet de norm zijn dat er geen geweld gebruikt wordt. Alleen wat is de waarde van inspraak en burgerparticipatie als besluiten door een college genomen worden en bepaalde belangen door de meerderheid van de Raad terzijde worden geschoven? Dit is geen pleidooi voor het verbieden van moskeeën of AZC’s, het is een pleidooi voor een politiek die inwoners serieuzer neemt, buiten de lijntjes van een coalitieakkoord durft te tekenen en zich wapent tegen populistische partijen die alleen een specifieke achterban en belang willen dienen.

Het bleef weer stil in en rondom het stadhuis. De partijen zijn druk met het schrijven van hun programma’s (Meer werk, een groene stad, bewegingsruimte voor onze kinderen en zoveel meer waar je het niet mee oneens kunt zijn) en zoeken daarbij de juiste personen voor op de lijsten (dit is best wel moeilijk). Maar ze kunnen zich niet veilig wanen door te denken dat een Pegida aanhanger de kiesdrempel toch niet haalt (ongeveer 350 stemmen zijn nodig om met voorkeursstemmen gekozen te worden). Ruim 55% van de Enschedeërs heeft in 2014 niet gestemd en er hoeft maar één schreeuwlelijke partij tussen te zitten die roept: ‘De politiek hier luistert niet naar haar burgers!’ om dit potentieel aan te boren. Afgelopen week zijn ze hun campagne al begonnen. Ook al ziet men niets in de standpunten van een Denk, PVV of soortgelijke partij, in een moderne democratie wordt daar niet meer naar gekeken en is een stem voor eigenlijk meer een stem tegen. Ik mag hopen dat partijen die op deze manier campagne gaan voeren geen gelijk krijgen en we meer gaan horen en merken van onze huidige vertegenwoordigers.


Net thuis van de Paasmis in ons klooster welke sinds twee jaar op initiatief van het Syrisch Orthodox Jongeren Platform georganiseerd wordt. De oude traditie herleeft en heeft hier en daar een moderner jasje aan. Het is voor sommigen misschien vreemd, raar of zelfs ongepast om voor de mis op zondagochtend het vasten te breken. Maar onze bisschop gaat voor en laat zien dat het kan. Immers, in het land van de voorouders was de viering van de heilige Eucharistie altijd midden in de nacht. Wat het SOJP heeft toegevoegd is een Nederlandse vertaling en hier en daar wat kleine aanpassingen om het beter te kunnen volgen.

Helaas is dit voor een deel van de gemeenschap een schending van de regels. Het is niet en zal nooit anders zijn: er zal altijd weerstand zijn tegen veranderingen in de kerk. Maar heel radicaal hoeft het roer ook niet om. En juist daar waar het schuurt zijn verbeteringen te behalen, en als je tot stil staan wordt gebracht, dan is het tijd voor reflectie.

Zoals de kerken van Urhoy (Edesa, nu sanliurfa) na te zijn verwoest in de vierde eeuw opnieuw zijn opgebouwd, en de Aramese christenen verder bouwden aan hun traditie, zo zullen er altijd tegenslagen zijn die we moeten overwinnen. In Sanliurfa worden sinds enkele decennia geen missen meer gehouden, maar hier en elders in de wereld wel.

Deze les haal ik uit deze Paasviering, onze traditie leeft maar heeft af en toe nieuw elan nodig. Ze is niet gebonden aan een tijd of plek. De kerk heeft veel veranderingen ondergaan, maar de kern is al bijna 2000 jaar hetzelfde, en die was ook afgelopen nacht enorm voelbaar.

Edo Brikho

Gezegend Paasfeest

 


Imagine, snow capped mountains in the distance, a small village on a hill in front of you, surrounded by ploughed fields and rocky hills. On the right hand side of the road is a church, on the left hand side some sand coloured houses and dirt roads. You can hear a rooster cuck-a-la-cooing in the distance, you see a shepherd with goats, sheep and a dog strolling in the road towards you. Welcome in Hah, one of the oldest villages in Tur Abdin in Southeast Turkey, where time passes slowly and the Arameans almost still live the same way as their ancestors did more than 2000 years ago.

The romantic view is contradictory to the situation the odd 140 villagers find themselves in. Thousands of acres have been confiscated by the government. Fields that are not used, or lands with rocks and trees can be confiscated just for those reasons only. Even a cemetery with two trees and the ruins of a church from the 5th century are state owned. On top of that, the village is deemed a cultural historic site. Houses and churches may not be renovated, and young married couples find themselves almost literally between the rock and a hard place: they cannot build a house of their own and continue the way of living of their fathers and fathers before them. Together with a Dutch film crew I travelled the lands of my forefathers. We collected stories about the present day life of the 5000 Arameans still living in Tur Abdin. One villager told us: “we are shouting from inside the well, here, nobody hears us. It is through you we can make our voices and plights heard”

This year we commemorate the centennial anniversary of the Seyfo, the genocide the Aramean (Syriac) people endured together with their Greek and Armenian Christian brethren during World War I. The denial by the Turkish Republic of this dark episode still has its mark on the souls of the Aramean people living in the world wide diaspora. With lands, houses and lands confiscated a return to the homeland is not easy. Judicial trials are bureaucratic and expensive at best. Add to this the on going war in neighbouring Syria and it is not hard to imagine that the perspective of a Christian presence in the middle east is very grim.

But there is more than the beautiful sights and dark stories. The people are used to survival. And their faith is a source of hope. It is the hope of monks who re-opened the monastery of Mor Augin on Mount Izlo. One monk and one deacon are still a lot less than the 350 monks who once occupied the place, “but we continue to pray in the same language as Jesus Christ did, and we try to continue the tradition”. It is the hope of children who want to be part of a better world. “I want to be an architect” one boy said, and his sister startled us with her answer to our question about their future: “I want to be a Turkish language teacher.” “Turkish?” She was adamant: “yes, Turkish” One can study now, be a lawyer and open up shop in the old city quarter in Midyat. People from Europe build second homes in their villages, and hold on to the believe that it can be their first and only home some day. When the people started to leave their homes en masse in the late seventies and early eighties, one man asked Mor Dolabani, then bishop of Tur Abdin: ‘will this be the end of our people?’ he answered him: ‘As the sun sets here on our people, it will rise again in some other place. The tree may be cut down, but the root is strong, and it will grow again.’ The lands of Tur Abdin may be rocky, but they are fertile. The Aramaic language and Syrian Orthodox liturgical tradition are still being taught in monasteries and village schools. The seeds our forefathers sowed can still grow, but we need the Turkish government to hold the earth firm so we can reap again.

The ancient Arameans were nomads, always traveling, herding and trading with the people they met. Some founded city states like Damascus, Palmyra, Edesa (now Sanliurfa) and built empires. Their cultural and linguistic influence spread throughout the region. Wars and conquests of others made an end to their national power, but as a people, they adapted. They always maintained their way of live, and after converting to Christianity, lived under Persian, Greek, Roman, Arab, Ottoman and Turkish rule. They are the indigenous people of the lands and part of a country. But they are not always viewed as such, yes, the Turkish government uses its power to confiscate lands throughout the whole country. But by denying the Arameans to renovate or build new churches and taking their lands which they need to feed themselves it almost feels like being choked. It is odd that villages and churches are deemed as cultural and historic important objects, but that the immaterial cultural worth is neglected. If Turkey really wants to uphold the old cultural traditions within its border, it also needs the Aramean people. In an ever changing world, a small people forgotten by almost all just has one plight: “God is great, the only thing we want is to just live”.

The documentary is a joint project of WCA and EO (evangelical broadcasting) and will be shown first on Dutch TV April this year.

 

 


“Run, leave everything behind!” The mother picked up her youngest child, an infant of a few months old, grabbed her youngest daughter with her other hand and called the others. They left their home without looking back and set for the caves in the hills surrounding the small village. They met with other families and hid themselves. Outside they could hear the sounds of the nearing horsemen. Men were shouting and giving orders. The baby started to cry and his mother pressed him against her chest. The wait was long, and only when a fellow villager entered the cave to tell them the coast was clear, they dared to speak again. Some praised God. The mother looked at her boy, he had stopped breathing and passed away.

This particular event took place 99 years ago in the Christian village of Bote (Bardakci), a village near Midyat in current South East Turkey. And in the 99 years that followed this and other stories were passed on to younger generations of Aramean Christians, so we would never forget. The boy in the story, if he would have survived, would have been my grandfather’s uncle. What is known to the world as the ‘Armenian Genocide’ is also a dark chapter in the history of Greek and Aramean christians who lived in the Ottoman empire. It’s successor, the Turkish Republic, still denies that these events were in fact a genocide.

‘Never again’ said the whole world after World War II, ‘Never again’ said the world again after the horrible genocide committed by the Hutu on the Tutsi of Rwanda in 1993. But it is happening again, right under our eyes, in Syria, Iraq, Nigeria and Sudan. With reports and graphic images pouring over Twitter and FaceBook feeds and other media, I can only ask: what is happening to the world, why is no one helping? I find it inapropriate to congratulate someone in the midst of these unnerving messages or post something about things as a football match. 

The US, France and England started to act by aiding the Kurds in Iraq’s beleaguered north. But the US is reluctant to commit itself again to a war (for which it holds part of the blame). Nearer to my home, the EU fails to formulate a sensible foreign policy and is still stuck in the aftermath of the financial crisis (where is Ashton by the way?). Russia, while more realistic towards the uprising in Syria a couple of years ago, shifted its focus to the Ukraine, a conflict it instigated for a large part.

The most blatant example of indifference towards the killing of thousands of Christians and Yazidis in Iraq came from the Dutch minister of Foreign Affairs, mr Frans Timmermans. On questions asked by MP Pieter Omtzigt (CDA), which were sponsored by various other parties, on the current situation and whether the massacres can be classified as genocide. The Minister answered that although Christians have no easy time in Iraq, their rights are protected by law. Whether genocide is commited by IS can only be determined afterwards. His answers couldn’t have been more cynical. Who will give the people their churches, homes and livelihoods back? Who will be prosecuted in court for killing, raping and kidnapping of innocent women and children? A law can only protect someone if it’s enforced and if the society is willing to uphold and abide to it. While IS has shown no restraint whatsoever, the Dutch Parliament even failed to pass a motion to call on an international investigation to be led by the UN. Not long ago, there were a couple of million Christians living in Syria and Iraq. One can’t dare to imagine a Middle East without its indigenous people, but it will be a reality if actions are not taken soon.

100 years ago the world waited for the Ottoman empire to fall apart, to find out about it’s horrors much later. ‘Who, after all, speaks today of the annihilation of the Armenians?’ Hitler concluded his statement at the advent of the invasion of Poland with this reference. Had the world acted then, in 1939, the Holocaust would not have happened. ‘Never again’ was the credo of the United Nations and world leaders. Dear nations and leaders: it is happening again, please unite and lead.

Update 14-08-2014: The Dutch government now speaks of ‘possible acts of genocide committed by IS’. With this breakthrough, The Netherlands and others are called to action to prevent further destruction of lives and property by various MPs. According to the UN charter the world has to act. A Security Council resolution is desperately needed. EU talks will be held this Friday.


Never again was the promise of European countries to each other, that no cause or economic dispute, would lead to the domination of one over the other and the destruction of lives and cultures. Almost 70 years have passed since the end of WWII and Europe has been at peace and prospered (aside from the crisis in the Yugoslavian Republic in the 90s). But today, the 20th of July 2014, we see the world around us burning. It is this day that I stopped reading my Twitter feed for the first time because I couldn’t control my anger and frustration anymore. I can’t read anything anymore on #mh17, #nigeria, #gaza, #israel, #syria and especially I feel all my positive energy flowing away as I can only fathom to understand what has happened in #mosul today. For the first time in maybe 1800 years, there is no Christian living in Mosul, Iraq.

Christians of various denominations and ethnicities build cities throughout the Fertile Crescent, sowed the fields, harvested the crops and tried to survive under Islamic rule. Some harsh spells aside, after the collapse of the Ottoman Republic they enjoyed modest religious freedoms. But for the first time in over 1600 years, no Sunday mass was celebrated in Mosul, as there is no church left anymore. The current war between Sunni’s and Shia’s has torn Syria and Iraq apart, and the various militant groups have made one thing absolutely clear: there is no future for Christians in Iraq or Syria. Christians have few options left: flee their homes, pay a djiza (special protection tax for non-Muslims), convert or die. They survived the Persian, Arabic and barbaric invasions that swept over their lands, but this storm is proving too strong, especially without allies coming to their aid. Their desperate pleas fell on deaf ears, and now they turn to the Kurds (the enemy during the First World War) for protection.

Mor Bar Hebraeus

But not all times were like these. There were times the Arab nobility and caliphs sought the wisdom held in the Christian monasteries, churches and schools in the Nineveh plains. Great polymaths like the Syrian Orthodox Maphrian Mor Gregorius Yuhana bar Hebreaus ( John Abu’l-Faraj) translated the works of Aristotle, Socrates and Plato from Greek to Syriac to Arabic in the 13th century. There were schools in Mosul where the teachings of Mor Jacob of Nisibin and his pupil Mor Ephrem the Syrian were passed on to each and every ruler who loved his own people and allowed them to benefit from the great corpus of Syriac literature and scientific knowledge. What the Islamic State is showing us is that they do not love peace. They do not love freedom and only seek hate and destruction. My frustration comes from the fact that the West did see it fit to remove Saddam Hussein from power, support groups that wanted to topple the Baathist regime of Assad in Syria, but fail to make a stand against a group that is far more evil and dangerous than anything the Middle East has seen before.

The people have fled their homes and are at the mercy of others. Mosul is in the darkest of its times and without its Christian population, will it ever see enlightenment again?

 


Yesterday was the big game for a place in the ConIFA World Football Cup final between Arameans Suryoye and Ellan Vannin. After 1-1 at half time the Manx came up stronger in the second half to win the game 1-4. Coach Alan was left with few options after three players got injured with a bench already lacking in depth.

1-4, not what you expected, what went wrong?

“We knew this would be a tight game. Three of our players were not fit enough and we had to substitute three injured players early in the game. We did start well and opened the score but lacked the strength to hold them off. It was still 1-1 at halftime but after their second goal we were too tired to turn the game around. Our team was less well organized due too the injuries and substitutions. One player needed 17 stitches to close a wound around his eye. Their tactic was to play the long ball and this proved too much for our defenders. We eventually came up short in physical strength and condition. With few attacking options this is a loss I can find peace with.”

Tomorrow you have to play South Ossetia for third place, are the players motivated enough for this game?

“We shall see, it’s up to the players really. We skipped this morning’s training too find some relief at a pool nearby Östersund. The players can cool their legs in the water and get their mind of last game. As the head coach, I’m more than satisfied with the results of this team. We had little team to prepare and most of the players never saw one another before this tournament. We are in the final four and beat other much bigger nations. I am proud of what we have shown here.”

The bronze medal game will kick-off at 10.00 am CET Sunday 8, at 13.00 Countea de Nissa and Ellan Vannin will meet in the final. See for more information, schedule and live stream http://worldfootballcup.org/