Herdenking Seyfo


De nationale dodenherdenking heeft dit jaar tot enige controverse geleid. Ter discussie stonden onder andere wat herdacht wordt en hoe dat gedaan wordt. Waar geen enkele discussie over bestond was de reden waarom herdacht wordt. Het comité 4 en 5 mei riep dan ook op om juist in verbondenheid te herdenken. De kracht van herdenken zit in het collectieve, hiermee maak je aan jezelf en anderen duidelijk dat je stil staat bij een gebeurtenis die niet vergeten mag worden. De geschiedenis leert ons lessen en geeft bij het herdenken er van invulling aan een gedeelde identiteit.

Een gebeurtenis die zeer zwaar op het gemoed van Syrische christenen uit Turkije en Syrie drukt is de genocide ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Ruim een derde van de oorspronkelijke christelijke bevolking in Zuidoost Turkije werd omgebracht. Volwassenen werden vermoord en het recht om zich te verdedigen werd ontnomen, kinderen werden ontvoerd en ouderen werden de woestijn ingestuurd en aan hun lot over gelaten. De menselijke tol was zwaar, maar wat ook niet vergeten mag worden is het verlies van vele literaire werken, kunst en boeken werden gestolen of verbrand, kloosters en kerken, centra van wetenschap, cultuur en theologie werden ingenomen, leeggeroofd en verwoest. De clerus met name was na een bloedige vervolging eind negentiende eeuw gedecimeerd. Het doel om het Ottomaanse Rijk van christelijke infloeden te ontdoen nam verschrikkelijke vormen aan. In het aramees wordt deze periode Seyfo genoemd, vertaald naar het nederlands: het zwaard.

In een handvol westerse landen wordt deze moord als genocide erkend en in verschillende diaspora gemeenschappen wordt hier bij stilgestaan. Het element dat ontbreekt is echter de collectiviteit. Ondanks dat het in ieders geheugen gegrift is en in elke familie verhalen over deze periode worden doorgegeven zijn we niet in staat gebleken om een herdenking voor deze martelaren in te stellen. Sterker nog, als er al discussie over gevoerd wordt of ergens plannen bestaan voor het oprichten van een monument, dan wordt dit door een aantal partijen aangegrepen om discussie te voeren over de identiteit van de groep. Waar we Suryoye als inheemse volksbenaming gebruiken en voor het grootste gedeelte lid zijn van de Syrisch Orthodoxe kerk (minderheid is Syrisch protestants of Syrisch katholiek), hebben we er moeite mee om ons collectief en eenduidig naar buiten toe te presenteren. Deze discussie maakt ons vleugellam als het om herdenken gaat. Dit doet ook geen recht aan hen die in 1914 en 1915 gestorven zijn, immers zij werden vermoord omdat zij christen waren. Daarom heeft de kerk in deze een grote verantwoordelijkheid. Het geloof is onze bindende factor met de mensen die de oorlog niet overleefd hebben en met hen die de verhalen hebben beschreven en doorverteld. Door hen als martelaren te erkennen en een internationale afspraak om een gedenkdag in te stellen kunnen we hen waardig gedenken en de geschiedenis doorgeven aan hen die na ons komen.

Ik ben blij dat de Suroyoyo – Aramese verenigingen nu het initiatief hebben genomen om de kerk hiertoe te bewegen. De kerkleiding dient uit haar schulp te treden en haar leden nu in staat stellen om collectief deze gebeurtenis en de overledenen te herdenken. Van verenigingen en derden, ongeacht de vlag die ze voeren, verwacht ik respect jegens de martelaars en terughoudendheid in het gebruiken van deze tragische gebeurtenis voor het voeren van discussies over etniciteit. Het is na bijna honderd jaar tijd, laten ook wij in verbondenheid herdenken en de offers die gebracht zijn niet vergeten.

Dit stuk geeft mijn eigen persoonlijke mening weer en is bedoeld om de discussie over dit onderwerp op gang te brengen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: