Kerkbestuur vraagt om geld, en vertrouwen


Gisteravond (16 maart) presenteerde het nieuwe dioceesbestuur (abrashiye) haar plannen voor de komende jaren aan ongeveer 250 mannen en een enkele vrouw. Met name de financiële situatie en de vormgeving van een nieuwe begraafplaats werden belicht. Kernwoorden hierin: openheid, transparantie en controleerbaarheid. Voor het eerst zijn er concrete bedragen genoemd en is er een plan opgesteld om de schulden (meer dan €2 miljoen) te saneren. Het doel is om deze schulden voor de zomer van dit jaar weg te werken zodat gebouwd kan worden, letterlijk. Want gebouwd zal er worden: eerst is de begraafplaats aan de beurt waar een apart, parallel traject voor is ingezet, daarna komen er nieuwe parkeerplaatsen bij, zal de Dolabani zaal aangepakt worden en werd gehint op het renoveren van het kloostergebouw zelf. Het bestuur zal er druk mee zijn en een nieuwe organisatiestructuur is opgericht waar vooral heel veel verschillende communicatie lijnen in zitten.

Dit alles klinkt mooi en de presentatie werd met behulp van PowerPoint gegeven wat al een hele stap is, maar ik kon geen overstijgende lijn of visie ontdekken. Bovendien vroeg ik me tijdens het eerste deel van de presentatie over de doelstellingen en beleid af wanneer men het over de mensen zelf zou hebben. ‘Wij willen weer vertrouwen hebben’ werd er gezegd, maar niets over hoe dit vertrouwen verkregen zal worden. Op mijn vraag wat het bestuur gaat doen om het afnemende kerkbezoek tegen te gaan kwam van het bestuur geen antwoord, de bisschop greep in en noemde onder andere het SOJP en het priesterseminarie in Salzburg als voorbeelden. Dit zijn op zich goede initiatieven maar daarmee zijn we er nog lang niet. Zonder mensen is er geen kerk, hoe mooi en goed de gebouwen en voorzieningen mogen zijn. Mijn vraag over de positie van de mens werd later wel beantwoord. Deze is aan de beurt als er geld zal worden opgehaald om de schulden af te lossen en om de begraafplaats te realiseren.

Helaas dus, er is een nieuw bestuur met redelijk wat nieuwe gezichten. Er is eindelijk enige openheid over de financiële huishouding en er wordt werk gemaakt van een nieuwe begraafplaats. Maar waar we over 10 jaar willen staan met de kerk en gemeenschap is niets over gezegd. Bovendien lijkt de structuur arbitrair en is het maar de vraag of deze de meest effectieve en efficiënte is.

Vertouwen komt te voet en gaat te paard

In de politiek heb ik regelmatig de spreuk ‘vertrouwen komt te voet en gaat te paard’ gehoord. Vertrouwen is niet iets wat je zomaar krijgt en als het weg is dan is het heel moeilijk om het terug te winnen. Vertrouwen is niet alleen een presentatie en een goede instelling. Tekenend hierbij was het deel dat ging over de nieuwe begraafplaats. Eindelijk heeft het bestuur haar huiswerk gedaan en het verhaal lijkt nu volledig te kloppen. Er zou nog steeds op tijd gestart kunnen worden als de voorfinanciering rond is. Echter, men kreeg zo veel vragen dat ik me af vroeg of dat gaat lukken. De vragen hadden allen één bron: wantrouwen. Vorig jaar heeft het bestuur niets gezegd over de financiële situatie en onduidelijkheid gecreëerd ten aanzien van de collectieve uitvaartverzekering. Ook werden er dingen geroepen die achteraf niet bleken te kloppen. Het bestuur heeft haar huiswerk maar krijgt het dus moeilijk verkocht (terwijl de kosten voor een uitvaart drastisch af zullen nemen!). Het moet zich realiseren dat dit het vertrouwen is dat misschien al over de horizon vertrokken was. Dit in een tijdsbestek van twee maanden terugwinnen is niet realistisch. Het zal zich tegen het bestuur kunnen keren juist vanwege de ontbrekende visie en strategie. Er werd om contingentieplannen gevraagd die voorzien in situaties wanneer de plannen voor de aflossing niet opleveren wat beoogd is en wanneer de verschillende fases van de bouw van de begraafplaats niet gefinancierd kunnen worden. Deze zijn er niet, men gaat uit van de bereidwilligheid van mensen om te betalen en houdt vast aan een zeer optimistische tijdsplanning.

Komende maanden zullen verschillende kerken hun leden in Algemene Vergaderingen bijeen roepen. Het is zaak dat leden nadenken en zich uitspreken over de rol en toekomst van onze kerk in Nederland. Waar staan we over 10 of 15 jaar? Waar moeten priesters en bestuurders zich wel mee bezig houden en waarmee niet? Wat zijn de rol en positie van jongeren in de kerk? Op welke manier vertegenwoordigen besturen de parochies en representeert onze bisschop de kerk? Waarom hebben we überhaupt nog een kerk en klooster? Kortom, clerus, besturen en parochianen moet zich drukker maken over de dag van morgen en de toekomst van hun kinderen dan om hun laatste dag.

Advertenties
8 reacties
  1. Twentoyo zei:

    – Een belangrijk punt is vergeten in dit artikel. De chaos in het bestuur zelf die nog geen jaar geleden speelden.

    Bestuursleden uit Mor Kuryakos die andere politieke belangen hebben..?

    Dit heeft ook geleid dat de kerk uit Oldenzaal zich heeft terug getrokken uit de bisdom..

    • Chaos is inderdaad een goede omschrijving van de afgelopen jaren. Ik wilde in dit artikel vooral vooruit kijken en wijzen op het ontbreken van een visie voor de toekomst. Maar een visie blijft alleen overeind als iedereen er achter staat, ook Mor Kuriakos en Mor Semun d’zeyte.

      Dat de kerk in Oldenzaal niet participeert in het bestuur is een teken van het weinige vertrouwen. Helaas spelen ook persoonlijke of andere belangen een rol die onze kerk en gemeenschap niet vooruit brengen. Een overkoepelende visie kan de neuzen weer een richting op laten wijzen.

  2. Goed stuk Erwin, je slaat hiermee de spijker op zijn kop!

    Het is de hoogste tijd voor substantiële veranderingen binnen onze visieloze kerkbesturen en allesbehalve inspirerende kerkleiders die ook wat mij betreft hun prioriteiten moeten heroverwegen als ze de kerkbanken over 10-20 jaar nog gevuld willen krijgen…

  3. Nurcan Yilmaz zei:

    Inderdaad eens met Johny Messo. Goed stuk en hopende dat ook wij als jongeren opkomen voor onze toekomst in de hoop dat de kerkleiders hier wat mee doen.

  4. Gebro Aslan zei:

    Volgens mij weet iedereen wie er een rotzooitje van gemaakt heeft in de afgelopen jaren. Dit is niet deze bisschop en ook niet dit bestuur. Als buitenstaander kreeg ik gisteren het gevoel dat deze mensen met goede intenties aan het opbouwen zijn, dat gevoel kreeg ik ook van de overige bezoekers.
    Ik nodig Erwin uit (of iemand anders) om een goed stuk te schrijven over het vorig bestuur en hoe het vertrouwen door de wanorde naar een nul punt is gedaald.
    Ik vind trouwens de scheidslijn tussen kerk en staat erg dun door de opmerkingen van onze politici. Volgens mij laat de kerk de politiek al lang met rust, hopelijk lukt het de politici ook om de kerk met rust te laten en waar mogelijk mee te helpen om de gemeenschap bij elkaar te houden.

    • Ik doe niet aan vingertje wijzen. Hoe goed de intenties ook mogen zijn, met alleen goede intenties kom je er niet. Ik heb weinig inzage in de handel en wandel van het vorige bestuur juist omdat deze niet transparant was, wat dat betreft zijn er zeker stapjes gemaakt gisteren. Maar de weg is langer dan twee maanden en twee miljoen euro aan schuld. Mijn verhaal heeft niets met mijn politieke functie te maken. Als lid van de Syrisch Orthodoxe kerk van Antiochië heb ik recht van spreken.

      Graag zou ik een uitnodiging van het huidige bestuur zien om gebruik te maken van mijn ervaringen als bedrijfskundige, bestuurder en betrokken pariochiaan in plaats van alleen maar terug kijken naar het verleden en vast blijven zitten in discussies die niemand verder helpen.

  5. Gabriël Genc zei:

    Goede analyse Erwin.

  6. Nurcan Yilmaz zei:

    Erwin eens met je. Ik reageer overigens ook niet vanuit mijn functie maar als wekelijkse kerkganger die bid vast en gift en biecht voor haar zonden. Bij ons in de kerk was de alv vandaag in Oldenzaal ook daar is terecht opgerecht dat er kleine vooruitgangen worden geboekt maar vanuit het perspectief van onze kerk bezien zijn we nog te zwak om grote lasten te dragen. De belangrijkste vraag waar ook vanavond in onze kerk geen antwoord op gegeven kon worden was: waarom de ouders die daar zaten hun volwassen kinderen niet bewust maken van een alv (denk overigens dat dat voor meer kerken opgaat) en de tweede vraag die onbeantwoord bleef was: hoe we de jeugd weer de kerk in krijgen? Is dat niet belangrijker dan de grote schuld die we dragen? Als er bij onze jeugd geen bewustzijn wordt gecreëerd wie gaat de lasten dan over 20jaar dragen? Velen vervreemden van de kerk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: