Transitie Jeugdzorg: doorbreken van structuren en culturen


Over de transitie in de jeugdzorg wordt veel gesproken en nu zo langzaam aan gelukkig ook besloten. Iedereen is het er wel over eens dat er veel op gemeentes af komt en dat de financiering eerder aan de krappe dan ruime kant zit. Echter door maar te blijven roepen dat er niet genoeg tijd en geld is en dat de kwaliteit achteruit zal hollen schiet niemand iets op, gemeentes niet, zorgaanbieders niet en clienten zeker niet. We moeten juist bezig gaan met de zaken waarvan we al weten dat we ze op moeten pakken en binnen de kaders en beperkingen die er zijn de transitie zo goed mogelijk inrichten. Ik steun iedere oproep richting Den Haag om de gemeentes meer tijd te gunnen, maar we weten dat we niet aan de transitie ontkomen en kunnen het ons niet veroorloven om op de uitkomst van deze discussie te blijven wachten.

Zowel in de stedelijke commissie als in de Raadsvergadering van 24 juni jl heb ik de bezuiniging, want daar gaat het vanuit rijkswege wel in de eerste plaats om, zeker niet als zoete koek verkocht. De mening dat de transitie voor sommige partijen automatisch in kwaliteitsverbetering uit zal pakken deel ik niet, wel zie ik kansen en mogelijkheden om daadwerkelijk veranderingen in het systeem aan te brengen die zowel de clienten als de financiers (voor een groot deel de belastingbetaler) voordelen op leveren. Hiertoe moeten wel bestaande structuren en culturen doorbroken worden, en mijn angst is dat de bereidheid om structuren anders in te richten niet groot genoeg is en dat de noodzakelijke cultuurverandering veel meer tijd nodig heeft. Het lastigste bij een cultuurverandering is dat het schier onmogelijk is om die op een vastgestelde deadline te bereiken, het gaat immers om ongrijpbare zaken die ingebakken zijn in de bedrijfscultuur en opvattingen van mensen.

In Enschede is nu een visie nota vastgesteld die uit gaat van eigen kracht en het organiseren van de zorg zo dicht mogelijk bij de mensen. Veel concrete punten staan er nog niet in, maar als het aan mij ligt worden mensen niet eerst twee maanden van het kastje naar de muur gestuurd na een eerste contact, hoeven ze niet meerdere malen hun verhaal te doen en hoeven ze niet met een trits aan zorgverleners afspraken te maken hoe de zorg voor hun kind te organiseren. Dit zijn problemen die vooral ouders nu in het systeem van de jeugdzorg ervaren en waarvoor we nu de kans hebben om deze op te lossen. Om dit om te draaien naar een positieve ervaring moeten gezinscoaches afspraken kunnen maken met aanbieders (daarbij de keuzevrijheid van ouders en jongeren uiteraard wel respecteren) en moet informatie beter gedeeld worden. Met name feedback binnen het systeem is nu gebrekkig waardoor de ene zorgverlener niet weet wat een ander gedaan heeft aan interventies, laat staan weet wat daar de uitkomsten van zijn. Hier zitten ook juridische haken en ogen aan en ik kan vanuit mijn ervaring als IT professional spreken: een dergelijk systeem zet je niet in een of twee jaar op. Bovendien moeten alle betrokken partijen zich committeren aan één systeem met één set aan definities en gegevens. Alleen al het overzetten van bestaande gegevenverzamelingen naar een nieuwe kan partijen er toe doen bewegen hier weinig enthousiasme voor te tonen. Gemeenten moeten dan ook een stok achter de deur hebben om hen hier toch toe aan te zetten. Enschede doet mee aan een pilot om dit op te zetten, ik ben uiterst benieuwd naar de resultaten en wat de verwachtingen zijn als een dergelijk systeem regionaal uitgerold moet worden.

We kunnen alleen andere resultaten (gelijke of betere kwaliteit met minder geld) alleen bereiken als we zaken ook echt anders gaan doen. Een motie van de VVD die op riep om terughoudend te zijn bij het overnemen van preffered supplier schappen of bestaande langlopende contracten en zoveel mogelijk ruimte te bieden aan nieuwe partijen kon op de steun van het CDA en gelukkig die van een meerderheid rekenen. De bezwaren kwamen met name van de kant van de SP, die vreest dat lopende zorgarrangementen weg zullen vallen. Continuiteit moet gewaarbotgd blijven, maar we moeten anders durven kijken naar de organisatie van de zorg en de samenwerking met betrokken partners. En als het nodig is moeten we structuren doorbreken, als de gemeentes alles hetzelfde doen als de provincie of het rijk voorheen, dan zal de bezuiniging niet worden gehaald en zal de kwaliteit zeker niet verbeteren.

Zie ook mijn eerdere bericht over dit onderwerp: https://ejilgun.com/2013/06/04/transitie-jeugdzorg-grote-opgave-grote-zorgen/

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: