One of the greatest legends in the Aramaic cultural tradition must be the story of King Abgar the Black of the kingdom Oshroene. It came to pass that he feel ill to a grave sickness. He heard of a Man of medicine, a Man of wonders as the people called him, who lived in the land of Israel where He cured the ill, raised the dead but was not accepted as the leader of His people. He send forth his servants to ask this Miracle Man to come and cure him. In the accompanying letter he asked for the King of the Jews to come to the kingdom of Oshroene “for it is big enough for the both of us to reign”. When his servants met Jesus and asked him to come and cure their master He refused. “Allow us then to draw Your image to take home with us.” Jesus praised the king for his faith. He asked for a bowl of water and a towel. after he washed his face he dried it and left an imprint on the piece of cloth. He sent it with them and had them write a letter with the words: “blessed is your city, no harm will fall on your city and no army shall bring it down.”

Today we woke up in this blessed city that was formerly called Urhoy and from where the Oshroene region was governed. Currently it is called Sanliurfa and is a growing city full of economic developments. The last christians left a long time ago, actually, that was what I thought when we arrived. After visiting the ancient village of Harran in the morning we walked about in the new tourist district near a small, somewhat dismal, version of Istanbul’s Kapali Carsi underneath the impressive ancient citadel of Urhoy. The taxi driver’s name was a hebrew/ christian one and hinted towards an aramaic origin. He took us to the city’s museum (apparantly there’s only one as it is called ‘museum’) where we found old syriac inscriptions bearing witness to the christian presence in this former metropole. The taxi driver then took us to the church of St John which was turned into a mosque in 1993. He didn’t say anything about his current religious views, unlike a common stranger whom we met in the shopping district an hour later. He heard us talking in aramaic and approached us. He presented himself as one of the christians still living in the city, but in hiding when it comes to expressing their religious rites and traditions. There are maybe six to ten thousand like him!

Although we were only looking around and trying to find silent witnesses and artifacts belonging to our cultural heritage, we found that the blessing of king Abgar has not worn off. We left the hotel just like any other tourist, but somewhere along the day we were learned our people, faith and culture are still to be found in loving form in this vast region. Eventhough their situation is difficult and very unstable (the reason why I do not mention their names), there is still hope as there are still people left here. This theme was also presented to us in the documentary by Matteo Spicuglia, who travels with us. ‘Shlomo. La terra perduta’: there is still hope while there are still people living in and asking about their home land. It will only be forgotten when we forget it.

On a side note:

  • a fellow traveller from Bethlehem has dedicated herself to learning two aramaic words each day, she already nows ‘brikh safro’ and ‘lilyo tobo’, meaning good morning and good night.
  • there are two with the name ‘Robil’, what are the odds of that? (Still there is only one named Erwin but fortunately he can use his baptismal name which is John)
  • someone spoke to me in Swedish, after I answered in Swedish that I do not speak Swedish, we found out that he was from Australia and I from The Netherlands, these conversations can only happen in Tur Abdin
  • already groups are forming based on village of origin. This can be seen in seating arrangements during meals and bus trips

Read previous: Introduction: The Pilgrim                Read next: Day 2: The Tourist, Economist and The Dentist

Deze diashow vereist JavaScript.

I feel like the Pilgrim who very well could have had his eyes on Mount Izla when he asked: “I look to the hills: Where will I find help?” Sounds are not carried far in the dust that covers those mountains of old. My mind drifts away and I see the wind drawing images with the sand of monks, traders, pilgrims, shepherds and armies making their way across the plain from the Euphrates to the Tigris. The dry red earth has been scorched by the sun for centuries, I feel a cool breeze as the heavy red sun is descending towards the horizon. It is setting the stage for the treacherous nights when wild animals and highwayman roam free. Over the ridge lies the Mountain of God’s Servants whom for centuries have met the Pilgrim and answered him: “It will come from the Lord, who created the heavens and the earth.”

It was during my first visit to Tur Abdin five years ago when I was looking at the ridge forming Mount Izla from the rooftop of a house in Kritho d-Ito (Gunduksukru). It was our second day in our home land after spending the first night in the monastery of the Virgin Mary in Diyarbakir. I remember that I could almost feel the stories I read and heard about: The stories of my grandparents about working hard from dawn to dusk and the stories of my parents about growing up with little opportunities but always valuing what they had. Also I was anxious to visit the monasteries where our languague, culture and heritage have been taught for ages and are still very much alive there. Eventhough most of our people have left after numerous hardships and troubeling times I could still feel a presence that must have been a part of the very lands. It did not show itself but made itself heard to the soul: “He will not let you stumble. He who protects you doesn’t doze or ever get drowsy. He is the protector of Israel, and your protector.” And I knew that we did not have to feel afraid during the following days when we would venture into the lands that even for my parents were feeling awkward to tread on: “Maybe it was better that the village would only be preserved in the memories of my childhood”, said my father as he was standing on the plot of land where once my grandfather’s house stood. I could understand his feelings, as the whole place was kind of desolate, save for a stray chicken, and felt eerie in the orange glow of the setting sun. “The Lord shall shade you with His right hand, the sun will not strike you by day, nor the moon at night.” Was it my father saying that, my imagination or that ever present feeling that the lands were more than just rocks, dust, the occasional tree or shrub and the little springs that are still permitted to flow and support life?

As I am preparing for my second visit to Tur Abdin, there are a lot of questions crossing my mind: “what will it be like to celebrate Easter over there? How will the people receive us? How can we celebrate when hundreds of our people have been killed and thousands displaced during the current war in Syria? How will the refugees perceive us? What will the weather be like and what clothes should I take with me? Already the temperature is nearing 30 degrees celsius in Mardin. The monasteries are filled with refugees and our Patriarch has cancelled all Easter celebrations because of the situation in Syria and the abduction of two bishops. Still I can’t supress feelings of joy as I look forward to this trip a long time now. I hope that our spiritual journey will also give the refugees peace and hope for the future. That they, just like the people of Tur Abdin who have stayed and maintained what little was left, won’t feel abandoned in this world. That we, together with them, can find comfort in the song of the pilgrim: “The Lord will save your soul, he preserves your going out and coming in from this time and for all ages.”

If time and internet connections permit I will post from Tur Abdin to this weblog, we should be aware that we live in a time that again could shift the course of the future of our people and church. I wish all of you a joyous Easter with your family and friends.

Deze diashow vereist JavaScript.

Afgelopen weekend heb ik genoten. Zaterdagavond vond de mor Ephrem viering plaats in het klooster dat naar hem vernoemd is in Glane en zondagavond organiseerde het jongerencomité van de St Yakob van Sarug kerk in Enschede een lagerhuisdebat. De inhoudelijke verschillen waren groot, de mor Ephrem viering stond bol van Syrisch Orthodoxe en Byzantijnse liturgische hymnen en toespraken over de rol van de grootste dichter die de kerk gekend heeft, het lagerhuisdebat ging over stellingen op het raakvlak van maatschappij en kerk. Aan beide heb ik goede herinneringen overgehouden, en wat mij nog het meeste plezier deed waren de overeenkomsten die te vinden waren in de opzet en uitvoering van de avonden.

Beide activiteiten waren georganiseerd door een groep jongeren, bij beide was er geen bemoeienis van de kerkleiding, en beide maken vooral gebruik van FaceBook als belangrijkst communicatie kanaal. Het resultaat: beide activiteiten spraken jongeren aan. Niet alleen om ze bij te wonen maar ook om te participeren in bijvoorbeeld de organisatie, het koor of het debat. Zelf ben ik in het verleden lid geweest van het jongerencomité van Platform Aram, de Aramese socio-culturele vereniging in Enschede waar ik van 2009 – 2011 ook bestuursvoorzitter van ben geweest. En ook daar werd de afgelopen jaren de inzet meer dan ooit te voren op de jeugd gelegd. Een van de mooiste resultaten is dat er nu regelmatig activiteiten zijn voor de jeugd vanaf 12 jaar. Nog een positieve ontwikkeling in zowel de kerkelijke als seculiere jongerenbeweging: meiden staan steeds nadrukkelijker op de voorgrond. Ik heb diep respect voor jongeren die steeds vaker opstaan en zich inzetten voor kerk en gemeenschap.

Het wordt tijd dat de kerk zich meer openstelt voor de jeugd en hen de ruimte geeft om actief te participeren. Al jaren is er sprake van een starre houding welke niet vreemd is voor veel geïnstitutionaliseerde kerken. Maar de vruchten van conservatisme en het gebrek aan transparantie worden steeds wranger: kerken lopen leeg, binding tussen priester en gemeenschap neemt af en steeds meer incidenten tonen aan dat men in de huidige situatie meer verkrampt dan dat de nodige leiderschap en daadkracht getoond wordt. Maar hier zou de jeugd geen boodschap aan moeten hebben. Zij moet haar eigen weg vinden en bepalen. Dat kan voor enkelen moeilijk te accepteren zijn, maar als ik zie dat jongeren die in een zeer geïndividualiseerde maatschappij opgegroeid zijn wel degelijk hechten aan de kerk, hun taal, cultuur en tradities, dan heb ik de hoop dat het goed zal komen. Omdat de wortel sterk is kan de kerk blijven bloeien en een gemeenschap die al 45 jaar in Overijssel woont hoeft haar eigenheid niet te verliezen.

Speciaal voor de jeugd: Youth van Matisyahu

Lees ook een stuk over het debat door Ayfer Koc:

SC Enschede tegen Willem II

Beeld uit de wedstrijd SC Enschede - Willem II op 2 april 1965

Volgens de PvdA zijn er te veel voetbalclubs in Enschede en zijn de naamsverandering van Mediterraneo naar FC Suryoye – Mediterraneo en de oprichting van FC Aramea geen goede ontwikkelingen. Vorig jaar nog heeft er een discussie plaats gevonden over het aantal voetbalverenigingen in Enschede in de stedelijke commissie. De wethouder (ook PvdA’er) gaf aan dat Enschede ruim boven de KNVB norm scoort ( wat neer zou komen op 10 a 11 verenigingen) maar dat dit niet direct tot problemen hoeft te leiden. Voetbal is eenmaal een populaire sport in Enschede en omliggende dorpen. Het PvdA commissielid had hier, net als bijna alle anderen, niets tegen in te brengen. Opmerkelijk is het dan dat de PvdA uitspraken doet over het aantal verenigingen in Enschede op het moment dat twee verenigingen met een Syrisch- Aramese signatuur het daglicht zien. In Nederland is de vrijheid van vereniging verankerd in de grondwet. Een vereniging is een verzameling mensen die zich organiseren rondom bepaalde, gedeelde, normen en waarden. Zolang een vereniging niet in strijd met de wet handelt is zij behoorlijk vrij in laten en doen.

Ik weet niet meer hoeveel verder ik, mijn leeftijdsgenoten en zij die jonger zijn nog verder moeten integreren. Überhaupt vraag ik mij af of ik heb móeten integreren aangezien ik in Enschede geboren, opgegroeid, geschoold en maatschappelijk actief ben. Integreren doe je als je van buiten een groep komt en door bepaalde aanpassingen kunt samenwerken met leden uit die groep. Maar als je naar de groep Suryoye in Enschede kijkt dan lijken zij dit over het algemeen toch behoorlijk of zelfs heel goed te doen, dit is zelfs door bestuurders van deze stad meerdere malen geuit. Uiteraard zijn er wel eens problemen maar waar zijn deze niet. Zijn er geen problemen in wijken waar weinig niet Nederlanders wonen? Waarom zou een gemeenschap niet gewoon problemen kunnen hebben zonder deze gelijk op integratie te betrekken? Daarbij neem ik nog steeds aan dat actieve sportbeoefening altijd positief is en niet in een keer een probleem is als het label blijkbaar verkeerd valt.

Ik ben het eens met mensen die stellen dat het beter is voor taal en sociale ontwikkeling om in meer gemengde groepen te sporten en te participeren. Maar dit is lastig aangezien een bestaande club vaak ook een eigen cultuur (waarden en normen) kent en waarbij het niet altijd makkelijk is om je aan te passen. Een jongen uit Pathmos zal waarschijnlijk makkelijker zijn draai bij UDI dan bij bijvoorbeeld Sparta vinden. Aan de andere kant zijn ook positieve ontwikkelingen bij de FC Suryoye en FC Aramea te zien. In de logo’s en volledige clubnamen hebben zij ‘Enschede’ staan. Bij beide spelen meiden en dames in teamverband, dit is tot nog toe bij verschillende andere  clubs niet gelukt. Bij beide is de voertaal Nederlands omdat leden niet één enkele maar verschillende achtergronden hebben. Vrijwilligers die het Nederlands niet goed machtig zijn kunnen toch geactiveerd worden omdat de omgeving van de club hen wat meer bescherming geeft. Bovendien speel je toch al gauw 20 wedstrijden in het seizoen tegen andere clubs met elk een andere achtergrond en geschiedenis. Sport blijft verbroederen.

De reactie van de PvdA had ik niet verwacht. Als die uit de PVV hoek gekomen zou zijn had me dat veel minder bevreemd. Natuurlijk hebben beide clubs een verantwoordelijkheid op het gebied van het stimuleren van goed burgerschap van hun leden. Maar de clubs moeten wel die kans krijgen en niet gelijk met wantrouwen worden bejegend. Het lijkt er haast op dat als je niet etnisch Nederlands bent je de schijn al tegen je hebt. Ondanks dat je maar één nationaliteit hebt welke de Nederlandse is, het Nederlands als hoofdtaal spreekt en je gewoon naar school gaat of werkt. Wat is er dan op tegen dat je bij een club wil spelen waar je nog een stukje van je eigen cultuur en trots kunt delen en dat onderdeel laat zijn van je identiteit?

voetbalEnschede is een voetbalclub rijker. In de TC Tubantia werd onlangs aangekondigd dat FC Aramea komend seizoen van start zal gaan met drie teams en een plekje gevonden heeft op het Diekman. Ik was al reeds langer op de hoogte van het voornemen om deze club op te richten en heb hier al veel meningen over gehoord. De wens om een Aramese club in Enschede op te richten is al zo oud als dat er Arameeërs in Enschede zijn, sinds begin jaren 80 dus. Alleen het kwam er nooit van. Behoorlijk voetbalgek als de gemeenschap is speelt dan ook de Aramese jeugd bij diverse clubs in de stad en neemt het aandeel meiden ook toe. Dit zal ook zeker zo blijven aangezien de nieuwe club te klein is om de hele groep te huisvesten en dit ook niet het doel is. Ze willen juist mensen die iets zoeken waar ze zich mee kunnen identificeren en op hun gemak bij voelen faciliteren. Een van de krachten die de mensen enorm motiveert is FC Syrianska uit Zweden, ook een Aramese club en onlangs gepromoveerd tot de Zweedse eredivisie. Oude bekende Sharbel Touma speelt er nu zijn wedstrijden.

Maar hoe zit het met de integratie? Zijn er niet genoeg of zelfs teveel clubs in Enschede? Die eerste vraag is een moeilijke. TVV (Turks), SVV (Surinaams) en Mediterraneo (Italiaans) bestaan al 20 jaar of langer.  FC Aramea is opgericht door de tweede en vooral de derde generatie. Ik heb niets gevonden of gehoord dat een dergelijke cultuurclub per se een negatieve invloed heeft op de integratie. Wel ben ik van mening dat een gemengd team en een gemengde club eerder een positief effect zullen hebben. Ik ben er niet bang voor dat het Nederlands verdrongen gaat worden. Ik heb de oprichters op het hart gedrukt ervoor te waken dat de club teveel naar binnen gekeerd zal zijn. Zoek juist die contacten op en bouw ze uit en ga op zoek naar verbindingen om je heen. De circa 80 wedstrijden die de drie teams met elkaar spelen per jaar moeten hier een goede gelegenheid voor zijn. Misschien dat bezoekende clubs nu beter de Aramese cultuur leren kennen.

Het is inderdaad zo dat Enschede meer voetbalclubs heeft dan wat de KNVB als norm hanteert (1 club op 15.000 inwoners). In dat opzicht zouden er ongeveer 11 clubs in Enschede horen te zijn. Al jaren overstijgen we dit ruim en op een paar gevallen na gaat het om clubs met een rijke geschiedenis en diepe wortels in de wijk die geen problemen hebben het hoofd boven water te houden. Hier kunnen we ons alleen maar gelukkig mee prijzen en trots op zijn. Op arbeidersclubs als UDI (Drentse roots) en Rigtersbleek, christelijke verenigingen als Vogido en EMOS (katholiek) en Achilles en Sparta (protestants) en cultuurclubs als ’t Centrum, TVV, SVV en Mediterraneo. Waren deze allemaal niet opgericht voor en door een groep mensen met gedeelde normen en waarden? De vrijheid van vereniging vind ik een parel in onze democratie. Als een club bestaansrecht heeft gun ik ze de kans om zowel maatschappelijke als sportieve successen na te jagen. Een gemeente moet niet per definitie verenigingen of groepen mensen uitsluiten.

The weekend of the 5th and 6th of March 2011 in my opinion can be marked as the birth of a new Aramaean conscience. An odd 45 young people joined together in Gutersloh Germany at the SUA Youth Acadamy to discuss various issues concerning the Aramaean people worldwide. I consider myself blessed for participating and sharing knowledge, hopes and dreams with fellow Aramaeans in these two days. The themes Identity, Politics and Leadership were central to dicussions on how we as a people can strengthen our position in this world so we can continue to speak our language, practice our faith, safeguard and develop our cultural heritage and defend our human rights worldwide.

This new conscience did not rise suddenly nor was it bestowed from the highest forms of Aramaean representation, the Syriac Universal Alliance. Already in the Netherlands, Sweden, Belgium, Germany, the US, Australia and various other countries young people took over charge in local and countrywide associations and ultimately claiming seats in the worldwide governing body SUA in 2008. Lawyers, Semite linguists, dentists, financial advisors, business administrators, IT specialists now for a large part make up boards in socio-cultural organizations. They are supported by more and more enthusiastic youths and elders who are confident that a new generation can voice the feelings and thoughts of one of the oldest people still living on this planet. The Youth Academy brought this new conscience to light.

SUA Youth Academy with SUA President

Sarah Bakir & Maria Kara (SUA Youth Academy) with Johnny Messo, center, President of SUA, and Daniyel Demir, Chairman FASD

Where the Syriac Orthodox church remained silent, the Aramaeans who identify themselves with this almost 2000 years old institution, with a clear and loud voice expressed themselves against the developments threatening our people in the Middle East. Especially human rights and the freedom of religion in Iraq and Turkey are subjects with which SUA, its national federations and local unions deal with. We will not allow the state of Turkey to seize our property and destroy with it our cultural heritage. We will not stand by to see one of the oldest indigenous inhabitants of Iraq flee the country leaving burned houses and churches behind. In contrary, we will actively seek ways to strengthen ourseleves and organisations throughout the diaspora so we can help our kinsmen in the Middle-East. Also awareness is raised to form policies to safeguard the Aramaean language. In two days, 45 young people reached common ground and common goals. They are not afraid to voice their opinions and are ready to serve their people.

After these two days I can conclude that this new Aramaean conscience has led again to the thought of an Aramaean nation. This concept is not physically tied to a nation-state and will not directly lead to an autonomous region, but is living in our minds and hearts. It is time that we sow more seeds so that even we and definitely our children, if God permits, will pluck their fruits. With hope, strength and faith we will move on.

A man in 1965 asked Mor Philoxenos Dolabani: ‘is it the end of the Syrian Orthodox Church if, in fleeing from Turkey, the faithful will probably lose their identity and traditional faith?’ The bishop answered: ‘The end of our church will not come, my son. If the sun of the Syrian Orthodox goes down in Turkey, it will come up again somewhere else in the world. The healthy root was, and will always be, there, even if the tree was cut drastically, again and again, it will continue to blossom, because of its undamaged root.’ (C. Chaillot, 1998)

Further Reading: (also for the latest news and developments regarding Mor Gabriel and land issues) (on the Syrian Orthodox Church)

Sebastian P. Brock et al, The Hidden Pearl, Roma, 2001

C. Chaillot, The Syrian Orthodox Church of Antioch, a brief introduction, Geneva 1998

My gratitude goes out to all the participants and those who have made the whole academy weekend possible.

All the participants and volunteers

SUA Youth Academy logo courtesy of SUA (

Other photos courtesy of Maria Kara