archiveren

Politics


Het is al weer even geleden dat ik hier iets gepost heb. Ergens begon het weer te kriebelen en ik hoop de komende tijd weer meer te schrijven over onderwerpen die politiek, kerk en/of de samenleving raken. Vandaag een stuk over Enschede, over de nasleep van een aantal controversiële onderwerpen en als voorbode op de komende gemeenteraadsverkiezingen op 21 maart 2018.

De afgelopen twee jaar hebben twee onderwerpen de samenleving in Enschede flink bezig gehouden: de bouw van een nieuwe moskee en het AZC debacle met Pegida en Antifa protesten in de nasleep. Het zijn ook twee onderwerpen waarin de lokale politiek het liet afweten of geen antwoorden had. Hiermee is een voedingsbodem gecreëerd waar de PVV al gretig gebruik van wil maken. Een verkiezingsprogramma zullen ze niet eens meer nodig hebben, met dank aan het huidige politieke klimaat in de stad.

De nieuwe moskee

De komst van de nieuwe moskee, of beter gezegd: Turks Cultureel Centrum, heeft de afgelopen jaren heel wat stof doen opwaaien. Maar nu alle procedures netjes gevolgd zijn en de laatste bezwaren van tafel zijn geveegd gaat het er precies zo komen zoals oorspronkelijk bedoeld was. Een aantal kleine concessies rondom het geluidsniveau van de gebedsoproep en de omvang van een winkel zijn voor de buurt een pyrrusoverwinning. Massaal deden bewoners mee aan het democratisch proces door verschillende infobijeenkomsten te organiseren en in te spreken bij commissievergaderingen van onze gemeenteraad. Maar juist de partijen die zeggen dat de politiek meer naar de inwoners moet luisteren lieten het afweten. De partijen met een humanistische inslag vonden dat de vrijheid in de omgeving van het Diekman best mag inboeten. Ik kan me de vragen van het GroenLinks Raadslid nog precies herinneren: ‘hoeveel mensen vertegenwoordigd u?’ De beste man keek hem eerst verbouwereerd aan maar was resoluut in zijn antwoord: ‘We zijn met de hele flat bij elkaar gekomen en ik spreek namens allen.’ Het is een statement dat weinig politici zelf kunnen maken. De  Raad luisterde, de Raad sprak en de Raad deed uiteindelijk helemaal niets. De kracht van de Nederlandse democratie is dat de meerderheid geen dictatuur over de minderheid kan vormen, maar als een proces voor inspraak wordt gestart en er vervolgens niets mee wordt gedaan, waarom dan de ruimte voor inspraak bieden?

Pegida, Antifa, Fortress Europe, Nazi’s en alles wat maar tegenover elkaar kan staan

Op 18 juni jl werd een demonstratie van Pegida in Enschede verboden. Voorman Edwin Wagensveld zwoer om terug te komen. Er waren waarschijnlijk meer agenten op de been dan er demonstranten waren, maar op 18 september konden zij Enschede deelgenoot maken van hun meningen en frustraties. Ze hielden hun praatjes, trokken en duwden wat met de politie en scholden de huid van de Antifa groepen aan de andere kant van het stadshart de huid vol. Men ging weer weg en het leven in Enschede ging weer zijn gangetje. En weer bleef het stil in politiek Enschede. Geen nieuwsberichten, geen debat, geen vragen en nauwelijks een tweet over deze kleine democratische aardbeving. Het lijkt alsof men afgesproken heeft om het te negeren en dood te zwijgen. ‘We gooien er wel weer een democratisch festival tegenaan’ lijkt men te denken. Dat de burgemeester zich inhoudelijk afzijdig hield en alleen bezig was om samen met de politie de boel in goede banen te houden en de openbare orde te handhaven valt hem te prijzen. Maar heeft politiek Enschede hier dan echt niets over te zeggen? Of houdt men het kruit droog tot een verkiezingsdebatje voor de raadsverkiezingen waar nog geen 50 mensen op af komen?

Inwoners redden zich wel

En het hoeft niet heel moeilijk te zijn. Ergens in 2016 organiseerden een aantal buurtgenoten op het Hogeland een informatiebijeenkomst. De werkgroep Kuipersdijk was er bij om tekst en uitleg te geven over de gesprekken die met gemeente en moskeebesturen waren gevoerd. Bij de bijeenkomst waren een drietal kaalkoppen van DTG (Dolphia Tegen Gemeente naar ik aan neem) in zwarte bomberjacks overduidelijk aanwezig. Ze deelden wat foldertjes, met een hoop spel en grammaticafouten er in, uit over de mogelijke komst van een Asielzoekerscentrum. Het één had natuurlijk niets met het ander te maken maar toch, er is publiek, het heeft met buitenlanders en de islam te maken, dus waarom niet. Nog voor de eerste spreker het woord nam stond een man uit het midden van de zaal op: ‘Ik vind het prima dat jullie hier zijn maar dit heeft niets met jullie groepje te maken. We bespreken hier dingen met de buurt en zitten niet op gedoe te wachten.’ Even later probeerden ze nog een statement te maken, en weer werden ze terug gefloten door een groepje bewoners.

Maar toen Pegida en Antifa naar Enschede kwamen was er geen één politicus die zoiets deed. Geen één die opstond en zei: ‘Wij zijn niet van de extremen in Enschede. Wij wijzen partijen die standpunten met geweld bij zetten af en gaan juist met elkaar, bewoners en bestuur, in gesprek.’ Zelfs een verhitte discussie in het stadhuis waarbij een inwoner bijna neus tegen neus met de wethouder stond werd netjes gevoerd. Dat dit kon is mooi en het moet de norm zijn dat er geen geweld gebruikt wordt. Alleen wat is de waarde van inspraak en burgerparticipatie als besluiten door een college genomen worden en bepaalde belangen door de meerderheid van de Raad terzijde worden geschoven? Dit is geen pleidooi voor het verbieden van moskeeën of AZC’s, het is een pleidooi voor een politiek die inwoners serieuzer neemt, buiten de lijntjes van een coalitieakkoord durft te tekenen en zich wapent tegen populistische partijen die alleen een specifieke achterban en belang willen dienen.

Het bleef weer stil in en rondom het stadhuis. De partijen zijn druk met het schrijven van hun programma’s (Meer werk, een groene stad, bewegingsruimte voor onze kinderen en zoveel meer waar je het niet mee oneens kunt zijn) en zoeken daarbij de juiste personen voor op de lijsten (dit is best wel moeilijk). Maar ze kunnen zich niet veilig wanen door te denken dat een Pegida aanhanger de kiesdrempel toch niet haalt (ongeveer 350 stemmen zijn nodig om met voorkeursstemmen gekozen te worden). Ruim 55% van de Enschedeërs heeft in 2014 niet gestemd en er hoeft maar één schreeuwlelijke partij tussen te zitten die roept: ‘De politiek hier luistert niet naar haar burgers!’ om dit potentieel aan te boren. Afgelopen week zijn ze hun campagne al begonnen. Ook al ziet men niets in de standpunten van een Denk, PVV of soortgelijke partij, in een moderne democratie wordt daar niet meer naar gekeken en is een stem voor eigenlijk meer een stem tegen. Ik mag hopen dat partijen die op deze manier campagne gaan voeren geen gelijk krijgen en we meer gaan horen en merken van onze huidige vertegenwoordigers.


“Run, leave everything behind!” The mother picked up her youngest child, an infant of a few months old, grabbed her youngest daughter with her other hand and called the others. They left their home without looking back and set for the caves in the hills surrounding the small village. They met with other families and hid themselves. Outside they could hear the sounds of the nearing horsemen. Men were shouting and giving orders. The baby started to cry and his mother pressed him against her chest. The wait was long, and only when a fellow villager entered the cave to tell them the coast was clear, they dared to speak again. Some praised God. The mother looked at her boy, he had stopped breathing and passed away.

This particular event took place 99 years ago in the Christian village of Bote (Bardakci), a village near Midyat in current South East Turkey. And in the 99 years that followed this and other stories were passed on to younger generations of Aramean Christians, so we would never forget. The boy in the story, if he would have survived, would have been my grandfather’s uncle. What is known to the world as the ‘Armenian Genocide’ is also a dark chapter in the history of Greek and Aramean christians who lived in the Ottoman empire. It’s successor, the Turkish Republic, still denies that these events were in fact a genocide.

‘Never again’ said the whole world after World War II, ‘Never again’ said the world again after the horrible genocide committed by the Hutu on the Tutsi of Rwanda in 1993. But it is happening again, right under our eyes, in Syria, Iraq, Nigeria and Sudan. With reports and graphic images pouring over Twitter and FaceBook feeds and other media, I can only ask: what is happening to the world, why is no one helping? I find it inapropriate to congratulate someone in the midst of these unnerving messages or post something about things as a football match. 

The US, France and England started to act by aiding the Kurds in Iraq’s beleaguered north. But the US is reluctant to commit itself again to a war (for which it holds part of the blame). Nearer to my home, the EU fails to formulate a sensible foreign policy and is still stuck in the aftermath of the financial crisis (where is Ashton by the way?). Russia, while more realistic towards the uprising in Syria a couple of years ago, shifted its focus to the Ukraine, a conflict it instigated for a large part.

The most blatant example of indifference towards the killing of thousands of Christians and Yazidis in Iraq came from the Dutch minister of Foreign Affairs, mr Frans Timmermans. On questions asked by MP Pieter Omtzigt (CDA), which were sponsored by various other parties, on the current situation and whether the massacres can be classified as genocide. The Minister answered that although Christians have no easy time in Iraq, their rights are protected by law. Whether genocide is commited by IS can only be determined afterwards. His answers couldn’t have been more cynical. Who will give the people their churches, homes and livelihoods back? Who will be prosecuted in court for killing, raping and kidnapping of innocent women and children? A law can only protect someone if it’s enforced and if the society is willing to uphold and abide to it. While IS has shown no restraint whatsoever, the Dutch Parliament even failed to pass a motion to call on an international investigation to be led by the UN. Not long ago, there were a couple of million Christians living in Syria and Iraq. One can’t dare to imagine a Middle East without its indigenous people, but it will be a reality if actions are not taken soon.

100 years ago the world waited for the Ottoman empire to fall apart, to find out about it’s horrors much later. ‘Who, after all, speaks today of the annihilation of the Armenians?’ Hitler concluded his statement at the advent of the invasion of Poland with this reference. Had the world acted then, in 1939, the Holocaust would not have happened. ‘Never again’ was the credo of the United Nations and world leaders. Dear nations and leaders: it is happening again, please unite and lead.

Update 14-08-2014: The Dutch government now speaks of ‘possible acts of genocide committed by IS’. With this breakthrough, The Netherlands and others are called to action to prevent further destruction of lives and property by various MPs. According to the UN charter the world has to act. A Security Council resolution is desperately needed. EU talks will be held this Friday.


Never again was the promise of European countries to each other, that no cause or economic dispute, would lead to the domination of one over the other and the destruction of lives and cultures. Almost 70 years have passed since the end of WWII and Europe has been at peace and prospered (aside from the crisis in the Yugoslavian Republic in the 90s). But today, the 20th of July 2014, we see the world around us burning. It is this day that I stopped reading my Twitter feed for the first time because I couldn’t control my anger and frustration anymore. I can’t read anything anymore on #mh17, #nigeria, #gaza, #israel, #syria and especially I feel all my positive energy flowing away as I can only fathom to understand what has happened in #mosul today. For the first time in maybe 1800 years, there is no Christian living in Mosul, Iraq.

Christians of various denominations and ethnicities build cities throughout the Fertile Crescent, sowed the fields, harvested the crops and tried to survive under Islamic rule. Some harsh spells aside, after the collapse of the Ottoman Republic they enjoyed modest religious freedoms. But for the first time in over 1600 years, no Sunday mass was celebrated in Mosul, as there is no church left anymore. The current war between Sunni’s and Shia’s has torn Syria and Iraq apart, and the various militant groups have made one thing absolutely clear: there is no future for Christians in Iraq or Syria. Christians have few options left: flee their homes, pay a djiza (special protection tax for non-Muslims), convert or die. They survived the Persian, Arabic and barbaric invasions that swept over their lands, but this storm is proving too strong, especially without allies coming to their aid. Their desperate pleas fell on deaf ears, and now they turn to the Kurds (the enemy during the First World War) for protection.

Mor Bar Hebraeus

But not all times were like these. There were times the Arab nobility and caliphs sought the wisdom held in the Christian monasteries, churches and schools in the Nineveh plains. Great polymaths like the Syrian Orthodox Maphrian Mor Gregorius Yuhana bar Hebreaus ( John Abu’l-Faraj) translated the works of Aristotle, Socrates and Plato from Greek to Syriac to Arabic in the 13th century. There were schools in Mosul where the teachings of Mor Jacob of Nisibin and his pupil Mor Ephrem the Syrian were passed on to each and every ruler who loved his own people and allowed them to benefit from the great corpus of Syriac literature and scientific knowledge. What the Islamic State is showing us is that they do not love peace. They do not love freedom and only seek hate and destruction. My frustration comes from the fact that the West did see it fit to remove Saddam Hussein from power, support groups that wanted to topple the Baathist regime of Assad in Syria, but fail to make a stand against a group that is far more evil and dangerous than anything the Middle East has seen before.

The people have fled their homes and are at the mercy of others. Mosul is in the darkest of its times and without its Christian population, will it ever see enlightenment again?

 


99 years ago hundreds of thousand Armenian, Greek and Aramean christians were murdered in what has become known as the first genocide of the modern era. The world stood by as the Ottomans gave Kurdish militias a free hand in cleansing Anatolia of its, mostly indigenous, Christian inhabitants. Sadder still, the modern Turkish Republic never came to terms with this dark page in its own history. Numerous Armenians and Greek fled the country and most of them could find a safe haven in their own countries. This was not an option for the remaining Arameans who have been living in the south eastern province of Mardin ever since history was recorded. They formed scattered communities all over the world. Although Erdogan has called upon them to return ‘home’, his administration has done little to provide a basis for their return. On the contrary, numerous lawsuits have been filed against monasteries and villages in an attempt to expropriate lands belonging to the small Aramean communities that remained.

Almost a hundred years have passed and even in the West the Turkish denial of the genocide is stinging like a sword (the Arameans call the events that passed ‘the times of the sword’) in the hearts of many descendants of the survivors. On April 24 a monument was taken into use at the Apostolic Armenian Church in Almelo, The Netherlands. A few hundred Turks took to the streets to protest against the use of the term ‘genocide’ and petitioned the local government to take down the monument. Seeing no results, a massive protest with nationalistic imagery only seen around football matches and elections was held last Sunday. Again, Almelo was the stage. Police counted 3000 participants. The demonstration was peaceful in nature, but its message was grim: ‘we do not acknowledge you’.

One could think that the present Turks can not be held accountable for the sins of their forefathers. But by keeping denying the events they rule out every possible form of rapprochement and reconciliation. I speak of Turks, but this has been and still is the official policy of the Turkish government. Even Turkish scholars like Taner Akçam have pointed this out and conclude that the current Turkish Republic is still responsible. It’s bad when your home country isn’t your home country, but it is even worse when deliberate policies are employed to erase the history, language and culture of the indigenous people of a country completely. Denying the right to commemorate our dead on our own properties in The Netherlands is a crime in itself.

 


Yesterday I wrote about the Pope’s visit to Palestine and the strange moments Mahmoud Abbas shared with the Pontiff. Monday evening, it was Benjamin Netanyahu’s turn in trying to show some love towards the Christians of Israel. Maybe his mistake of claiming that Jesus spoke Hebrew is a bit less scary than Abass’ antics, but it is exemplary for the tough relationship between Israel and the Church, and between Jews and Christians. The Pope corrected Netanyahu and said that Jesus spoke Aramaic, which Netanyahu quickly confirmed and added “but he did know Hebrew”. As a native Aramaic speaker (more specifically Syriac, the Western Aramaic dialect of Edessa) I was thrilled to see Netanyahu getting his facts served right, but at the same time I realized that we as Christians have a very long way to go in safeguarding our culture and heritage when even the PM of Israel struggles with our history, although Arameans have always lived in Israel.

The struggle is deep, just moments after the Pope’s visit to the Church of the Dormition a fire was discovered in one of the rooms. A couple of wooden crosses and a book in which pilgrims inscribe prayers was lost. No persons were arrested but suspicions point to radical Jews who want to see Mount Zion ‘cleaned’ of non Hebrew influences. Another act radical Jews and Palestinians alike take part in is throwing rocks at people who ‘don’t belong’ in Jerusalem. I had to run for my life after an encounter with Palestinian kids on the Mountain of the Olives last year. These conservative orthodox Jews pose a big challenge for the Israeli government. Some of them don’t recognize the government and refuse to serve in the Israeli Defence Forces, although a lot of military personnel protect the settlements they live in. Read some of stories of ex-IDF soldiers on http://www.breakingthesilence.org.il/

Recent changes in applying for military service made it possible for ‘Christian Arabs’ to join the ranks voluntarily. Some christian groups, mainly based in the West Bank, see this as a deliberate attempt by the government to split Christians. Others, like some Aramaic Christians I know personally, welcome this step and even petitioned the governemt a year ago to allow them to enlist. ‘It’s our country too and we need to make clear to everyone that we are not Arabs. This will help us’. It’s a small step in the emancipation of this small group but it’s an important one. Abraham said; ‘my father was a wandering Aramean’ and in the years after, the Syrian Orthodox especially, have always wandered and lived under various rulers. After the fall of city states such as Damascus the people learned how to survive and pass on their culture and identity to this very day. When I introduced myself as ‘Aramit’ to IDF staff at the airports and various checkpoints, their eyes widened and I was treated with admiration even.

The Pope maybe has opened the eyes of Israelis a little bit, but there are still a lot of fires raging threatening the presence of Christians and their culture and traditions. Much more work is needed, but with this Pope, I think we have an excellent advocate.

 

 

 


Pope Francis’ visit to Israel, Jordan and Palestine held a message of peace to the Middle East and the world, but the message PM Abbas of Palestine was awkward at its best. Last December he claimed that Jesus was a Palestinian “who brought the gospel and became a guide for millions worldwide, just as we, the Palestinians, are fighting for our freedom, 2,000 years later. We try to walk in his footsteps to the extent possible.” In his latest attempts to depict Jesus as the Che Guevera of the Palestinian cause, Abbas presented doctored images of famous paintings that try to depict the current suffering of the Palestinian people. An extensive article was written by Paul Alster for foxnews.com: www.foxnews.com/world/2014/05/25/outcry-as-palestinians-present-doctored-christianpaintings-on-papal-route/

How inappropriate these pictures may be, Abbas feels he’s free to use them and express his opinions to the world. I would not deny him this right, but only if he also would consider the same freedom and rights for his Christian countrymen. Two weeks ago I wrote about islamist groups profiling themselves in Bethlehem and Nazareth. By distorting the narrative of the Bible and the image of Christ, Abbas is aiding those who do not allow a Christian presence in the streets, towns and villages where not only Christianity began, but where millions of people travel to experience what it is like to truly walk in His footsteps.

Pope Francis has invited Abbas to visit the Vatican, I would also recommend to give him a crash course on Christianity.


From my home in Enschede I can read, see and hear what goes around in this world. Although modern media are within a hand’s reach I also like to travel and learn more about this world we live in. I also like to share my views and thoughts on the matters which captivate me the most: Politics (I have served one term on the city council in Enschede), church (I am a member of the Syrian Orthodox Church of Antioch) and society (because everything is tied together). Some older posts are only available in Dutch, I preserved them from my previous blog because I think they still hold relevance to these subjects. The views expressed here are my own and you are welcome to comment on them as long as you keep to the subject, not the person who wrote them.


Over de transitie in de jeugdzorg wordt veel gesproken en nu zo langzaam aan gelukkig ook besloten. Iedereen is het er wel over eens dat er veel op gemeentes af komt en dat de financiering eerder aan de krappe dan ruime kant zit. Echter door maar te blijven roepen dat er niet genoeg tijd en geld is en dat de kwaliteit achteruit zal hollen schiet niemand iets op, gemeentes niet, zorgaanbieders niet en clienten zeker niet. We moeten juist bezig gaan met de zaken waarvan we al weten dat we ze op moeten pakken en binnen de kaders en beperkingen die er zijn de transitie zo goed mogelijk inrichten. Ik steun iedere oproep richting Den Haag om de gemeentes meer tijd te gunnen, maar we weten dat we niet aan de transitie ontkomen en kunnen het ons niet veroorloven om op de uitkomst van deze discussie te blijven wachten.

Zowel in de stedelijke commissie als in de Raadsvergadering van 24 juni jl heb ik de bezuiniging, want daar gaat het vanuit rijkswege wel in de eerste plaats om, zeker niet als zoete koek verkocht. De mening dat de transitie voor sommige partijen automatisch in kwaliteitsverbetering uit zal pakken deel ik niet, wel zie ik kansen en mogelijkheden om daadwerkelijk veranderingen in het systeem aan te brengen die zowel de clienten als de financiers (voor een groot deel de belastingbetaler) voordelen op leveren. Hiertoe moeten wel bestaande structuren en culturen doorbroken worden, en mijn angst is dat de bereidheid om structuren anders in te richten niet groot genoeg is en dat de noodzakelijke cultuurverandering veel meer tijd nodig heeft. Het lastigste bij een cultuurverandering is dat het schier onmogelijk is om die op een vastgestelde deadline te bereiken, het gaat immers om ongrijpbare zaken die ingebakken zijn in de bedrijfscultuur en opvattingen van mensen.

In Enschede is nu een visie nota vastgesteld die uit gaat van eigen kracht en het organiseren van de zorg zo dicht mogelijk bij de mensen. Veel concrete punten staan er nog niet in, maar als het aan mij ligt worden mensen niet eerst twee maanden van het kastje naar de muur gestuurd na een eerste contact, hoeven ze niet meerdere malen hun verhaal te doen en hoeven ze niet met een trits aan zorgverleners afspraken te maken hoe de zorg voor hun kind te organiseren. Dit zijn problemen die vooral ouders nu in het systeem van de jeugdzorg ervaren en waarvoor we nu de kans hebben om deze op te lossen. Om dit om te draaien naar een positieve ervaring moeten gezinscoaches afspraken kunnen maken met aanbieders (daarbij de keuzevrijheid van ouders en jongeren uiteraard wel respecteren) en moet informatie beter gedeeld worden. Met name feedback binnen het systeem is nu gebrekkig waardoor de ene zorgverlener niet weet wat een ander gedaan heeft aan interventies, laat staan weet wat daar de uitkomsten van zijn. Hier zitten ook juridische haken en ogen aan en ik kan vanuit mijn ervaring als IT professional spreken: een dergelijk systeem zet je niet in een of twee jaar op. Bovendien moeten alle betrokken partijen zich committeren aan één systeem met één set aan definities en gegevens. Alleen al het overzetten van bestaande gegevenverzamelingen naar een nieuwe kan partijen er toe doen bewegen hier weinig enthousiasme voor te tonen. Gemeenten moeten dan ook een stok achter de deur hebben om hen hier toch toe aan te zetten. Enschede doet mee aan een pilot om dit op te zetten, ik ben uiterst benieuwd naar de resultaten en wat de verwachtingen zijn als een dergelijk systeem regionaal uitgerold moet worden.

We kunnen alleen andere resultaten (gelijke of betere kwaliteit met minder geld) alleen bereiken als we zaken ook echt anders gaan doen. Een motie van de VVD die op riep om terughoudend te zijn bij het overnemen van preffered supplier schappen of bestaande langlopende contracten en zoveel mogelijk ruimte te bieden aan nieuwe partijen kon op de steun van het CDA en gelukkig die van een meerderheid rekenen. De bezwaren kwamen met name van de kant van de SP, die vreest dat lopende zorgarrangementen weg zullen vallen. Continuiteit moet gewaarbotgd blijven, maar we moeten anders durven kijken naar de organisatie van de zorg en de samenwerking met betrokken partners. En als het nodig is moeten we structuren doorbreken, als de gemeentes alles hetzelfde doen als de provincie of het rijk voorheen, dan zal de bezuiniging niet worden gehaald en zal de kwaliteit zeker niet verbeteren.

Zie ook mijn eerdere bericht over dit onderwerp: https://ejilgun.com/2013/06/04/transitie-jeugdzorg-grote-opgave-grote-zorgen/


Een van de belangrijkste thema’s in de komende verkiezingen lijkt Europa te zijn. De uitkomst zal de houding van Nederland ten opzichte van de Europese Unie, de Euro en bijbehorende economische en politieke crises voor een belangrijk deel bepalen. Een aantal partijen zijn uitgesproken voor of tegen alles wat met Europa en de Euro te maken heeft. Dat lijkt makkelijk, dan kun je ook eenvoudiger een keuze maken en hoef je ook niet lang na te denken en kun je weer verder gaan. Voor een aantal andere partijen, waaronder het CDA, is het niet een keuze van 100% voor of tegen. Op veel terreinen staat de partij voor samenwerking en integratie in Europees verband maar plaatst ook een aantal kritische noten. Een van de voorbeelden hiervan is het standpunt dat het Nederlandse pensioenstelsel een Nederlandse aangelegenheid moet blijven. Het is niet in het belang van Nederland om zomaar de Zuid Europese landen te laten vallen maar het kan niet zo zijn dat een blanco cheque wordt uitgeschreven. Deze positionering en houding ten opzichte van de EU, de Euro en Europese instellingen maakt het niet makkelijk om in korte tijd goed uit te kunnen leggen waar het CDA op verschillende punten staat, juist daarom is het van belang om je in de EU te verdiepen, het bepaalt al voor een belangrijk deel hoe we als burgers in een steeds globaliserende wereld leven.

We hebben in de tweede helft van de jaren ’90 en in het eerste decennium van deze eeuw een ongekende groei in onze welvaart meegemaakt en worden nu geconfronteerd met wat achteruitgang. Nu we de pijn hiervan beginnen te voelen zijn onderwerpen als pensioen, de AOW leeftijd en de kosten voor zorg immens belangrijk geworden. Werd hier in de voorgaande jaren niet over gesproken? Uiteraard hielden werkgevers, overheid en vakbonden zich er wel mee bezig maar alles ging goed dus waarom zou je er druk om maken? En wat is de rol van Europa hierin? Moeten we landen die een te grote lease op de toekomst hebben genomen blijven steunen? Hoe lossen we al deze problemen op?

Waar we mee moeten beginnen is onszelf de vraag stellen waarom dingen zijn zoals ze zijn en vervolgens waar we met ons allen naar toe willen. Deze vragen zijn lastig te beantwoorden in een sterk geïndividualiseerde samenleving als de Nederlandse. Ieder vind zijn of haar eigen weg en een ieder heeft een eigen mening. De oorspronkelijke gedachte achter de Europese Unie (begonnen als de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal) was heel simpel: ‘nooit meer oorlog’. We hebben nu ruim 60 jaar geen strijd gevoerd op het westelijk deel van het continent, wat in de honderden jaren daarvoor amper is voor gekomen. In het voormalige Oostblok hebben we enige decennia vrij democratische buurlanden er bij gekregen en de strijd tussen naties in de Balkan is gestreden. We staan als land niet langer meer voor militaire en defensieve uitdagingen en zullen ook geen koloniën meer stichten aan de andere kant van de wereld. We moeten zien hoe we onze economie vorm geven en deze afstemmen op de landen om ons heen. Het machtsspel heeft zich naar de parlementen en de financiële markten verplaatst. De oorspronkelijke visie van de Unie is waarheid geworden, maar wat is nu de nieuwe visie? Waar staan we over 60 jaar?

Een plan alleen helpt niet meer. Zie bijvoorbeeld de Verenigde Naties waar volgens plan de belangrijkste macht bij vijf landen in de Veiligheidsraad ligt en door de huidige politieke verhoudingen ook enorm kreupel is geworden. Economische belangen van de vijf landen lijken voorop te staan en zolang deze niet geschaad worden hebben ongebonden partijen (lees: die lak hebben aan internationale verdragen) vrij spel om landen te terroriseren en bevolkingsgroepen te onderdrukken. De concurrentie om schaars geworden grondstoffen wordt heviger en landen die geen antwoord weten te vinden op deze uitdagingen zullen achter blijven. Dit klinkt onoverkomelijk, maar hoeft het niet te zijn.

Als er iets is wat de markt geleerd heeft is dat solistisch optreden met alleen korte termijn winst voor het oog tot desastreuze effecten op de lange termijn leidt. Nu al zijn er tekenen dat de Amerikaanse miljarden impulsen op korte termijn wel voor verzachting hebben geleid, maar dat de lange termijn groei onder druk staat. Waar de politiek een rol in zou moeten spelen is het formuleren van nieuwe visies en de markt bewegen daartoe in dienst te werken. Marktwerking is geen doel maar een middel. We moeten daarom juist zoeken naar die verbanden die ons daarbij helpen, en door zelf te geven ook van anderen te mogen ontvangen. Misschien moeten we daarom op de korte termijn wel een beetje welvaart inleveren, maar als dit betekent dat de welvaart op langere termijn duurzamer en bestendiger is dan zouden we dit serieus moeten overwegen.

Ik hoop met de debatten en commentaren op de campagnes dat de inzet van de verkiezingen een nieuwe visie voor Nederland en Europa zal zijn. One-liners zijn misschien wel leuk en makkelijk, maar de uitdagingen en keuzes waar we voor staan zijn dat niet. Om maar met een klein hoopvol voorbeeld hier een startschot voor te geven: Als de landen aangesloten bij de EU onder één vlag aan de Olympische Spelen hadden meegedaan, dan waren ze ruimschoots boven alle andere landen geëindigd in het medailleklassement.


In de CDA fractie in Enschede is het een goed gebruik om de vergadering te openen met een inspirerende tekst. Afwisselend zijn dit bijbelteksten, gedichten, politieke overwegingen of korte filosofische beschouwingen. Meestal hebben de openingen ook betrekking op de (politieke) actualiteit. Afgelopen fractievergadering was het mijn beurt om te openen en ik vond een zeer toepasselijke tekst van St Ephrem de Syrier (+ 373), onlangs gepubliceerd in ‘Dank aan het verborgen licht’ (zie voor info onderaan deze blog). Op dat moment zaten de Catshuis onderhandelingen ver in de vijfde week en was vlak daarvoor de G500 gelanceerd door Sywert van Lienden.

Een korte weergave van de tekst:

“Denk er maar eens aan hoe eenvoud zonder een hele hoop gedachten die zaken tot stand brengt, die de wereld in leven houden. Die zaken gebeuren juist wanneer één enkele eenvoudige gedachte hen leidt, terwijl ze falen door de inspanning van een hoop gedachten. De boer heeft immers maar één enkele gedachte, namelijk dat hij heel eenvoudig het zaad over zijn veld moet uitstrooien. Wordt hij door andere gedachten lastig gevallen – zodat hij begint na te denken en zich afvraagt of het zaad wel zal ontspruiten of niet en of de aarde het zal vasthouden of teruggeven – dan is hij niet in staat om ook maar iets uit te zaaien. Ongezonde gedachten gedachten hebben zijn ene gezonde gedachte overvallen en ziek gemaakt. En omdat hij ziek geworden is, is zijn gedachte niet meer in staat om nog maar iets tot stand te brengen zoals een gezonde gedachte dat doet.” (pp. 141)

Het mooie hieraan vind ik hoe St Ephrem uitlegt dat je niet op meerdere gedachtes kunt hinken als je iets wil bereiken. Als je constant blijft talmen wat een besluit met je zetels doet dan zul je alleen geleid worden door opportunisme. Waar je in de politiek en het openbaar bestuur constant belangen af moet wegen is dit niet gemakkelijk. Helemaal niet als je constant rekening houdt met peilingen, partijbelangen en de openbare opinie om daar je gedrag op te baseren. Het land besturen wordt dan heel lastig.

In een democratie is de arena het publieke debat waarin partijen en personen hun plannen voor het voetlicht moeten brengen en verantwoorden en op basis daarvan door kiezers beoordeeld worden. Het tegenovergestelde hebben we afgelopen weekend meegemaakt in en rondom het Catshuis. Geen idee of plan kwam naar buiten en hoe langer de onderhandelingen duurden hoe meer er gespeculeerd werd dat verschillende partijbelangen zouden prevaleren en dat daardoor een mislukking reeel werd. En zie daar, het is gebeurd. Wilders deed als gedoger niet mee aan het besturen van Nederland maar hij moet gevoeld hebben dat hij op de keuzes afgerekend zou kunnen worden. Blijkbaar is weglopen dan opportuun afgezet tegen het verdedigen van de voorgestelde maatregelen.

Wat dat betreft draagt de G500 een heel eenduidige boodschap uit: “G500 is een nieuwe beweging bestaande uit jongeren die samen de Nederlandse politiek willen verjongen én vernieuwen, om ons land op die manier toekomstbestendig te maken.” Zonder een oordeel te geven over de inhoudelijke kenmerken van de boodschap en de uitwerking vind ik het een heldere boodschap. Politieke partijen willen vaak heel veel en zijn in Nederland gewend om compromissen te sluiten, juist vanwege de gedachte dat je niet alles alleen kunt beslissen. De recente ontwikkelingen hebben aangetoond hoe verlammend andere gedachten werken.

De PVV liet zich leiden door andere motieven dan het bestuurbaar houden van het land en kwam blijkbaar met te weinig eigen ideeën om de staatsfinanciën in orde en de economie op peil te houden. Het zou goed zijn als CDA en VVD de plannen alsnog aan de kamer voorleggen om dit doel te bewerkstelligen, als dit daadwerkelijk het doel is. Mijn hoop is dat andere partijen in staat zijn om de juiste beslissingen voor in ieder geval het komende jaar te nemen en niet omwille van verkiezingen maatregelen uit de weg gaan. Deze kun je ook tijdens de verkiezingen verdedigen als je er werkelijk achter staat. Voor dit kabinet kwam de vertaling van het werk van St. Ephrem te laat, in ieder geval heb ik er zelf wel van geleerd.

Dank aan het Verborgen Licht is een publicatie van Kees den Biesen en verkrijgbaar via http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/efrem-de-syrier/1001004007119781/index.html (binnenkort) of via het St Ephrem klooster te Glane http://www.morephrem.com/nl/cms/index.php?page=contact-informatie