archiveren

Society


Op donderdag 23 november is ons zoontje in het Vrouw Kind Centrum van het Medisch Spectrum Twente geboren. Misschien zijn jullie ons al weer vergeten omdat jullie elke dag voor moeders en kinderen klaar staan. Wij zijn jullie zeker niet vergeten. Op dinsdag 21 november werd mijn vrouw door de verloskundige van Liberis Libenter doorverwezen naar het MST. Ze had al dagen weeën, kon amper slapen en de ontsluiting vorderde nauwelijks. We werden hartelijk ontvangen en het eerste plan werd getroffen: nachtje slapen, de dag er na afwachten en anders de dag daarop de weeën opwekken. Zo gezegd, zo gedaan. Donderdag in de ochtend kreeg ze medicatie toegediend en werden de vliezen gebroken: de bevalling kon beginnen!

De ochtend verliep nog rustig maar in de middag werd toch besloten om een ruggenprik toe te dienen. Rond half zes begon ze onder begeleiding van de gynaecoloog, verloskundige en verpleegkundige met persen. Het ging erg moeizaam. Ondanks dat de baby goed lag en behoorlijk was ingedaald wilde het maar niet vlotten. Als eerste werd er een knip gezet en daarna werd de vacuümextractor er bij gehaald. Het mocht niet baten, de doorgang in het bekken bleek te nauw en na ruim drie kwartier persen en trekken werd besloten om de baby met een keizersnee te halen. Het was slikken, en al helemaal voor mijn vrouw die er helemaal klaar voor was om te bevallen. Met enige haast werd ze naar de OK gereden en kon ik er met het bedje achteraan. De minuten die in de tussenruimte volgden leken wel uren – ondertussen kwam het team in stelling en werd mijn vrouw gereed gemaakt.

‘Het is een jongen!’ Het duurde even tot de woorden tot ons door drongen, ‘een jongen?’ vroeg mijn vrouw. Ik keek op naar het dreumesje dat net boven het scherm vast werd gehouden, een eerste krijs klonk al gelijk. ‘Ja! Een jongen’. Even later konden we met ons drieën bijkomen op de tweede verdieping en de opa’s en oma’s verwelkomen.

De twee dagen daarna bleven wij in het ziekenhuis, vooral omdat mijn vrouw nog moest bijkomen. De eerste nachten waren zwaar: hoe zwaar de bevalling ook is, als ouder krijg je niet een paar dagen rust. De zorg over je kind begint gelijk. We werden uitstekend ondersteund door de verpleegkundigen en konden we de eerste hobbels nemen. Het was op de tweede nacht dat de zuster mijn vrouw hielp om de baby goed aan de borst te leggen. ‘Ik ben streng’ waarschuwde ze ons al. Het ging moeizaam, mijn vrouw was erg moe en de baby werd na een dag zonder voeding al wat onrustig. Ze keek ons weer aan met haar strenge blik en verzuchtte: ‘we lezen zo veel maar weten eigenlijk helemaal niks’ ze pakte de arm van mijn vrouw, haar andere hand op het hoofdje van de kleine en bracht zo het mondje naar de borst: ‘zo moet je dat doen!’ Zaterdagmiddag stond de kraamverzorgster klaar en mochten we naar huis.

De geboorte van onze zoon was niet makkelijk en heeft een diepe indruk op ons gemaakt. De hulp en zorg die we van Liberis Libenter, het MST en Naviva gekregen hebben zullen we nooit vergeten. We willen geen namen noemen omdat we simpelweg niet alle namen hebben kunnen onthouden en ook weten dat er een hele organisatie achter staat. Maar met name de mensen in het Vrouw Kind Centrum en de operatiekamer van het MST willen we uit de grond van ons hart bedanken. Zonder jullie inzet, geduld, kennis en zorg vragen wij ons af of moeder en kind het gered zouden hebben. Ik heb me die dagen ook afgevraagd of er plekken op de wereld zijn waar de zorg nog beter geregeld is. Het zullen er misschien een handjevol zijn. Voor ons zijn en blijven jullie echte Helden!

Ik weet dat jullie veel over je heen krijgen: onbegrip, agressie, geklaag en (dreigende) bezuinigingen zijn helaas onderdeel van jullie realiteit geworden. Maar wij hebben gezien, meegemaakt en gevoeld met hoeveel passie en toewijding jullie je werk doen. Als Enschedeër die zelf in het oude Ziekenzorg is geboren ben ik trots op het MST dat er nu staat en hoop dat jullie excellente zorg kunnen blijven bieden aan de mensen die in het verzorgingsgebied vallen.

Jullie hebben een plek in ons hart en in onze gebeden.

Erwin, Rebecca & Nathan.

Advertenties

From my home in Enschede I can read, see and hear what goes around in this world. Although modern media are within a hand’s reach I also like to travel and learn more about this world we live in. I also like to share my views and thoughts on the matters which captivate me the most: Politics (I have served one term on the city council in Enschede), church (I am a member of the Syrian Orthodox Church of Antioch) and society (because everything is tied together). Some older posts are only available in Dutch, I preserved them from my previous blog because I think they still hold relevance to these subjects. The views expressed here are my own and you are welcome to comment on them as long as you keep to the subject, not the person who wrote them.