archiveren

Tagarchief: Enschede


Over de transitie in de jeugdzorg wordt veel gesproken en nu zo langzaam aan gelukkig ook besloten. Iedereen is het er wel over eens dat er veel op gemeentes af komt en dat de financiering eerder aan de krappe dan ruime kant zit. Echter door maar te blijven roepen dat er niet genoeg tijd en geld is en dat de kwaliteit achteruit zal hollen schiet niemand iets op, gemeentes niet, zorgaanbieders niet en clienten zeker niet. We moeten juist bezig gaan met de zaken waarvan we al weten dat we ze op moeten pakken en binnen de kaders en beperkingen die er zijn de transitie zo goed mogelijk inrichten. Ik steun iedere oproep richting Den Haag om de gemeentes meer tijd te gunnen, maar we weten dat we niet aan de transitie ontkomen en kunnen het ons niet veroorloven om op de uitkomst van deze discussie te blijven wachten.

Zowel in de stedelijke commissie als in de Raadsvergadering van 24 juni jl heb ik de bezuiniging, want daar gaat het vanuit rijkswege wel in de eerste plaats om, zeker niet als zoete koek verkocht. De mening dat de transitie voor sommige partijen automatisch in kwaliteitsverbetering uit zal pakken deel ik niet, wel zie ik kansen en mogelijkheden om daadwerkelijk veranderingen in het systeem aan te brengen die zowel de clienten als de financiers (voor een groot deel de belastingbetaler) voordelen op leveren. Hiertoe moeten wel bestaande structuren en culturen doorbroken worden, en mijn angst is dat de bereidheid om structuren anders in te richten niet groot genoeg is en dat de noodzakelijke cultuurverandering veel meer tijd nodig heeft. Het lastigste bij een cultuurverandering is dat het schier onmogelijk is om die op een vastgestelde deadline te bereiken, het gaat immers om ongrijpbare zaken die ingebakken zijn in de bedrijfscultuur en opvattingen van mensen.

In Enschede is nu een visie nota vastgesteld die uit gaat van eigen kracht en het organiseren van de zorg zo dicht mogelijk bij de mensen. Veel concrete punten staan er nog niet in, maar als het aan mij ligt worden mensen niet eerst twee maanden van het kastje naar de muur gestuurd na een eerste contact, hoeven ze niet meerdere malen hun verhaal te doen en hoeven ze niet met een trits aan zorgverleners afspraken te maken hoe de zorg voor hun kind te organiseren. Dit zijn problemen die vooral ouders nu in het systeem van de jeugdzorg ervaren en waarvoor we nu de kans hebben om deze op te lossen. Om dit om te draaien naar een positieve ervaring moeten gezinscoaches afspraken kunnen maken met aanbieders (daarbij de keuzevrijheid van ouders en jongeren uiteraard wel respecteren) en moet informatie beter gedeeld worden. Met name feedback binnen het systeem is nu gebrekkig waardoor de ene zorgverlener niet weet wat een ander gedaan heeft aan interventies, laat staan weet wat daar de uitkomsten van zijn. Hier zitten ook juridische haken en ogen aan en ik kan vanuit mijn ervaring als IT professional spreken: een dergelijk systeem zet je niet in een of twee jaar op. Bovendien moeten alle betrokken partijen zich committeren aan één systeem met één set aan definities en gegevens. Alleen al het overzetten van bestaande gegevenverzamelingen naar een nieuwe kan partijen er toe doen bewegen hier weinig enthousiasme voor te tonen. Gemeenten moeten dan ook een stok achter de deur hebben om hen hier toch toe aan te zetten. Enschede doet mee aan een pilot om dit op te zetten, ik ben uiterst benieuwd naar de resultaten en wat de verwachtingen zijn als een dergelijk systeem regionaal uitgerold moet worden.

We kunnen alleen andere resultaten (gelijke of betere kwaliteit met minder geld) alleen bereiken als we zaken ook echt anders gaan doen. Een motie van de VVD die op riep om terughoudend te zijn bij het overnemen van preffered supplier schappen of bestaande langlopende contracten en zoveel mogelijk ruimte te bieden aan nieuwe partijen kon op de steun van het CDA en gelukkig die van een meerderheid rekenen. De bezwaren kwamen met name van de kant van de SP, die vreest dat lopende zorgarrangementen weg zullen vallen. Continuiteit moet gewaarbotgd blijven, maar we moeten anders durven kijken naar de organisatie van de zorg en de samenwerking met betrokken partners. En als het nodig is moeten we structuren doorbreken, als de gemeentes alles hetzelfde doen als de provincie of het rijk voorheen, dan zal de bezuiniging niet worden gehaald en zal de kwaliteit zeker niet verbeteren.

Zie ook mijn eerdere bericht over dit onderwerp: https://ejilgun.com/2013/06/04/transitie-jeugdzorg-grote-opgave-grote-zorgen/


SC Enschede tegen Willem II

Beeld uit de wedstrijd SC Enschede - Willem II op 2 april 1965

Volgens de PvdA zijn er te veel voetbalclubs in Enschede en zijn de naamsverandering van Mediterraneo naar FC Suryoye – Mediterraneo en de oprichting van FC Aramea geen goede ontwikkelingen. Vorig jaar nog heeft er een discussie plaats gevonden over het aantal voetbalverenigingen in Enschede in de stedelijke commissie. De wethouder (ook PvdA’er) gaf aan dat Enschede ruim boven de KNVB norm scoort ( wat neer zou komen op 10 a 11 verenigingen) maar dat dit niet direct tot problemen hoeft te leiden. Voetbal is eenmaal een populaire sport in Enschede en omliggende dorpen. Het PvdA commissielid had hier, net als bijna alle anderen, niets tegen in te brengen. Opmerkelijk is het dan dat de PvdA uitspraken doet over het aantal verenigingen in Enschede op het moment dat twee verenigingen met een Syrisch- Aramese signatuur het daglicht zien. In Nederland is de vrijheid van vereniging verankerd in de grondwet. Een vereniging is een verzameling mensen die zich organiseren rondom bepaalde, gedeelde, normen en waarden. Zolang een vereniging niet in strijd met de wet handelt is zij behoorlijk vrij in laten en doen.

Ik weet niet meer hoeveel verder ik, mijn leeftijdsgenoten en zij die jonger zijn nog verder moeten integreren. Überhaupt vraag ik mij af of ik heb móeten integreren aangezien ik in Enschede geboren, opgegroeid, geschoold en maatschappelijk actief ben. Integreren doe je als je van buiten een groep komt en door bepaalde aanpassingen kunt samenwerken met leden uit die groep. Maar als je naar de groep Suryoye in Enschede kijkt dan lijken zij dit over het algemeen toch behoorlijk of zelfs heel goed te doen, dit is zelfs door bestuurders van deze stad meerdere malen geuit. Uiteraard zijn er wel eens problemen maar waar zijn deze niet. Zijn er geen problemen in wijken waar weinig niet Nederlanders wonen? Waarom zou een gemeenschap niet gewoon problemen kunnen hebben zonder deze gelijk op integratie te betrekken? Daarbij neem ik nog steeds aan dat actieve sportbeoefening altijd positief is en niet in een keer een probleem is als het label blijkbaar verkeerd valt.

Ik ben het eens met mensen die stellen dat het beter is voor taal en sociale ontwikkeling om in meer gemengde groepen te sporten en te participeren. Maar dit is lastig aangezien een bestaande club vaak ook een eigen cultuur (waarden en normen) kent en waarbij het niet altijd makkelijk is om je aan te passen. Een jongen uit Pathmos zal waarschijnlijk makkelijker zijn draai bij UDI dan bij bijvoorbeeld Sparta vinden. Aan de andere kant zijn ook positieve ontwikkelingen bij de FC Suryoye en FC Aramea te zien. In de logo’s en volledige clubnamen hebben zij ‘Enschede’ staan. Bij beide spelen meiden en dames in teamverband, dit is tot nog toe bij verschillende andere  clubs niet gelukt. Bij beide is de voertaal Nederlands omdat leden niet één enkele maar verschillende achtergronden hebben. Vrijwilligers die het Nederlands niet goed machtig zijn kunnen toch geactiveerd worden omdat de omgeving van de club hen wat meer bescherming geeft. Bovendien speel je toch al gauw 20 wedstrijden in het seizoen tegen andere clubs met elk een andere achtergrond en geschiedenis. Sport blijft verbroederen.

De reactie van de PvdA had ik niet verwacht. Als die uit de PVV hoek gekomen zou zijn had me dat veel minder bevreemd. Natuurlijk hebben beide clubs een verantwoordelijkheid op het gebied van het stimuleren van goed burgerschap van hun leden. Maar de clubs moeten wel die kans krijgen en niet gelijk met wantrouwen worden bejegend. Het lijkt er haast op dat als je niet etnisch Nederlands bent je de schijn al tegen je hebt. Ondanks dat je maar één nationaliteit hebt welke de Nederlandse is, het Nederlands als hoofdtaal spreekt en je gewoon naar school gaat of werkt. Wat is er dan op tegen dat je bij een club wil spelen waar je nog een stukje van je eigen cultuur en trots kunt delen en dat onderdeel laat zijn van je identiteit?


voetbalEnschede is een voetbalclub rijker. In de TC Tubantia werd onlangs aangekondigd dat FC Aramea komend seizoen van start zal gaan met drie teams en een plekje gevonden heeft op het Diekman. Ik was al reeds langer op de hoogte van het voornemen om deze club op te richten en heb hier al veel meningen over gehoord. De wens om een Aramese club in Enschede op te richten is al zo oud als dat er Arameeërs in Enschede zijn, sinds begin jaren 80 dus. Alleen het kwam er nooit van. Behoorlijk voetbalgek als de gemeenschap is speelt dan ook de Aramese jeugd bij diverse clubs in de stad en neemt het aandeel meiden ook toe. Dit zal ook zeker zo blijven aangezien de nieuwe club te klein is om de hele groep te huisvesten en dit ook niet het doel is. Ze willen juist mensen die iets zoeken waar ze zich mee kunnen identificeren en op hun gemak bij voelen faciliteren. Een van de krachten die de mensen enorm motiveert is FC Syrianska uit Zweden, ook een Aramese club en onlangs gepromoveerd tot de Zweedse eredivisie. Oude bekende Sharbel Touma speelt er nu zijn wedstrijden.

Maar hoe zit het met de integratie? Zijn er niet genoeg of zelfs teveel clubs in Enschede? Die eerste vraag is een moeilijke. TVV (Turks), SVV (Surinaams) en Mediterraneo (Italiaans) bestaan al 20 jaar of langer.  FC Aramea is opgericht door de tweede en vooral de derde generatie. Ik heb niets gevonden of gehoord dat een dergelijke cultuurclub per se een negatieve invloed heeft op de integratie. Wel ben ik van mening dat een gemengd team en een gemengde club eerder een positief effect zullen hebben. Ik ben er niet bang voor dat het Nederlands verdrongen gaat worden. Ik heb de oprichters op het hart gedrukt ervoor te waken dat de club teveel naar binnen gekeerd zal zijn. Zoek juist die contacten op en bouw ze uit en ga op zoek naar verbindingen om je heen. De circa 80 wedstrijden die de drie teams met elkaar spelen per jaar moeten hier een goede gelegenheid voor zijn. Misschien dat bezoekende clubs nu beter de Aramese cultuur leren kennen.

Het is inderdaad zo dat Enschede meer voetbalclubs heeft dan wat de KNVB als norm hanteert (1 club op 15.000 inwoners). In dat opzicht zouden er ongeveer 11 clubs in Enschede horen te zijn. Al jaren overstijgen we dit ruim en op een paar gevallen na gaat het om clubs met een rijke geschiedenis en diepe wortels in de wijk die geen problemen hebben het hoofd boven water te houden. Hier kunnen we ons alleen maar gelukkig mee prijzen en trots op zijn. Op arbeidersclubs als UDI (Drentse roots) en Rigtersbleek, christelijke verenigingen als Vogido en EMOS (katholiek) en Achilles en Sparta (protestants) en cultuurclubs als ’t Centrum, TVV, SVV en Mediterraneo. Waren deze allemaal niet opgericht voor en door een groep mensen met gedeelde normen en waarden? De vrijheid van vereniging vind ik een parel in onze democratie. Als een club bestaansrecht heeft gun ik ze de kans om zowel maatschappelijke als sportieve successen na te jagen. Een gemeente moet niet per definitie verenigingen of groepen mensen uitsluiten.