Tagarchief: genocide

Een gevolg van de bevrijding van Nederland is dat vele gemarginaliseerde en vervolgde mensen de afgelopen 70 jaar hun toevlucht hebben kunnen vinden in Nederland. De reden dat Nederland Nederland is ligt vast in symbolen zoals de vlag maar ook in onze collectieve herinnering aan de tijd dat Nederland niet vrij was. En iets goed herinneren dat gaat alleen als het echt stil is. Pas in stilte zie je de lucht bewegen en zie en hoor je door de stilte je eigen band met die herinnering. In mij zijn de woorden van een overlever van de genocide op Armeense, Aramese en Griekse christenen ten tijde van de Eerste Wereldoorlog in het Ottomaanse Rijk gegrift: “ik ben hier [in Frankrijk] omdat we vervolgd en vermoord zijn”.

Lawaaimakers zeggen op te komen voor anderen, op te komen voor groepen die te weinig erkenning krijgen of wiens leed te weinig herinnert wordt. Hou toch op! Al meer dan 100 jaar vechten we voor de erkenning van de Ottomaanse genocide. Dat doen wij ook hier in Nederland. Op verschillende plaatsen is het gelukt om monumenten op te richten en gedenkdagen te organiseren – in stilte en harmonie met de omgeving. We lobbyen ons suf, documenteren wat er nog te documenteren valt en geven de geschiedenis door. Hierdoor vergeten we nooit hoe het is om te leven in verdrukking en angst, hierdoor vergeten we nooit de vrijheid te waarderen die we hier in Nederland hebben.

Met lawaai kom je in het journaal, maar wordt je al weer overstemd door het lawaai in het nieuws van morgen. Mijn advies aan de lawaaimakers: als lawaai maken je doel is ga dan richting de kust en ga tekeer tegen de zee, die kan veel verbaal geweld hebben. Als je werkelijk de herinnering aan het slavernijverleden, de politionele acties of andere trieste gebeurtenissen in leven wilt houden: deel mee in ons nationale leed op 4 en 5 mei, deel mee in het leed in Azië op 15 augustus en herdenk het slavernijverleden op 1 juli. Zoek ook de Armeense en Aramese Nederlanders op 24 april op want hun boodschap is zeker relevant voor het Nederland van nu. Wie weet delen anderen dan ook mee in jouw leed. Organiseer je of steun de organisaties die dit mogelijk maken, doneer geld zodat ze monumenten in stand kunnen blijven houden, documentatie bij kunnen houden en de boodschap die in alle herdenkingen besloten ligt kunnen blijven uitdragen: ‘deel in ons leed, vier de vrijheid die we nu hebben’.

“Run, leave everything behind!” The mother picked up her youngest child, an infant of a few months old, grabbed her youngest daughter with her other hand and called the others. They left their home without looking back and set for the caves in the hills surrounding the small village. They met with other families and hid themselves. Outside they could hear the sounds of the nearing horsemen. Men were shouting and giving orders. The baby started to cry and his mother pressed him against her chest. The wait was long, and only when a fellow villager entered the cave to tell them the coast was clear, they dared to speak again. Some praised God. The mother looked at her boy, he had stopped breathing and passed away.

This particular event took place 99 years ago in the Christian village of Bote (Bardakci), a village near Midyat in current South East Turkey. And in the 99 years that followed this and other stories were passed on to younger generations of Aramean Christians, so we would never forget. The boy in the story, if he would have survived, would have been my grandfather’s uncle. What is known to the world as the ‘Armenian Genocide’ is also a dark chapter in the history of Greek and Aramean christians who lived in the Ottoman empire. It’s successor, the Turkish Republic, still denies that these events were in fact a genocide.

‘Never again’ said the whole world after World War II, ‘Never again’ said the world again after the horrible genocide committed by the Hutu on the Tutsi of Rwanda in 1993. But it is happening again, right under our eyes, in Syria, Iraq, Nigeria and Sudan. With reports and graphic images pouring over Twitter and FaceBook feeds and other media, I can only ask: what is happening to the world, why is no one helping? I find it inapropriate to congratulate someone in the midst of these unnerving messages or post something about things as a football match. 

The US, France and England started to act by aiding the Kurds in Iraq’s beleaguered north. But the US is reluctant to commit itself again to a war (for which it holds part of the blame). Nearer to my home, the EU fails to formulate a sensible foreign policy and is still stuck in the aftermath of the financial crisis (where is Ashton by the way?). Russia, while more realistic towards the uprising in Syria a couple of years ago, shifted its focus to the Ukraine, a conflict it instigated for a large part.

The most blatant example of indifference towards the killing of thousands of Christians and Yazidis in Iraq came from the Dutch minister of Foreign Affairs, mr Frans Timmermans. On questions asked by MP Pieter Omtzigt (CDA), which were sponsored by various other parties, on the current situation and whether the massacres can be classified as genocide. The Minister answered that although Christians have no easy time in Iraq, their rights are protected by law. Whether genocide is commited by IS can only be determined afterwards. His answers couldn’t have been more cynical. Who will give the people their churches, homes and livelihoods back? Who will be prosecuted in court for killing, raping and kidnapping of innocent women and children? A law can only protect someone if it’s enforced and if the society is willing to uphold and abide to it. While IS has shown no restraint whatsoever, the Dutch Parliament even failed to pass a motion to call on an international investigation to be led by the UN. Not long ago, there were a couple of million Christians living in Syria and Iraq. One can’t dare to imagine a Middle East without its indigenous people, but it will be a reality if actions are not taken soon.

100 years ago the world waited for the Ottoman empire to fall apart, to find out about it’s horrors much later. ‘Who, after all, speaks today of the annihilation of the Armenians?’ Hitler concluded his statement at the advent of the invasion of Poland with this reference. Had the world acted then, in 1939, the Holocaust would not have happened. ‘Never again’ was the credo of the United Nations and world leaders. Dear nations and leaders: it is happening again, please unite and lead.

Update 14-08-2014: The Dutch government now speaks of ‘possible acts of genocide committed by IS’. With this breakthrough, The Netherlands and others are called to action to prevent further destruction of lives and property by various MPs. According to the UN charter the world has to act. A Security Council resolution is desperately needed. EU talks will be held this Friday.

99 years ago hundreds of thousand Armenian, Greek and Aramean christians were murdered in what has become known as the first genocide of the modern era. The world stood by as the Ottomans gave Kurdish militias a free hand in cleansing Anatolia of its, mostly indigenous, Christian inhabitants. Sadder still, the modern Turkish Republic never came to terms with this dark page in its own history. Numerous Armenians and Greek fled the country and most of them could find a safe haven in their own countries. This was not an option for the remaining Arameans who have been living in the south eastern province of Mardin ever since history was recorded. They formed scattered communities all over the world. Although Erdogan has called upon them to return ‘home’, his administration has done little to provide a basis for their return. On the contrary, numerous lawsuits have been filed against monasteries and villages in an attempt to expropriate lands belonging to the small Aramean communities that remained.

Almost a hundred years have passed and even in the West the Turkish denial of the genocide is stinging like a sword (the Arameans call the events that passed ‘the times of the sword’) in the hearts of many descendants of the survivors. On April 24 a monument was taken into use at the Apostolic Armenian Church in Almelo, The Netherlands. A few hundred Turks took to the streets to protest against the use of the term ‘genocide’ and petitioned the local government to take down the monument. Seeing no results, a massive protest with nationalistic imagery only seen around football matches and elections was held last Sunday. Again, Almelo was the stage. Police counted 3000 participants. The demonstration was peaceful in nature, but its message was grim: ‘we do not acknowledge you’.

One could think that the present Turks can not be held accountable for the sins of their forefathers. But by keeping denying the events they rule out every possible form of rapprochement and reconciliation. I speak of Turks, but this has been and still is the official policy of the Turkish government. Even Turkish scholars like Taner Akçam have pointed this out and conclude that the current Turkish Republic is still responsible. It’s bad when your home country isn’t your home country, but it is even worse when deliberate policies are employed to erase the history, language and culture of the indigenous people of a country completely. Denying the right to commemorate our dead on our own properties in The Netherlands is a crime in itself.


De nationale dodenherdenking heeft dit jaar tot enige controverse geleid. Ter discussie stonden onder andere wat herdacht wordt en hoe dat gedaan wordt. Waar geen enkele discussie over bestond was de reden waarom herdacht wordt. Het comité 4 en 5 mei riep dan ook op om juist in verbondenheid te herdenken. De kracht van herdenken zit in het collectieve, hiermee maak je aan jezelf en anderen duidelijk dat je stil staat bij een gebeurtenis die niet vergeten mag worden. De geschiedenis leert ons lessen en geeft bij het herdenken er van invulling aan een gedeelde identiteit.

Een gebeurtenis die zeer zwaar op het gemoed van Syrische christenen uit Turkije en Syrie drukt is de genocide ten tijde van de Eerste Wereldoorlog. Ruim een derde van de oorspronkelijke christelijke bevolking in Zuidoost Turkije werd omgebracht. Volwassenen werden vermoord en het recht om zich te verdedigen werd ontnomen, kinderen werden ontvoerd en ouderen werden de woestijn ingestuurd en aan hun lot over gelaten. De menselijke tol was zwaar, maar wat ook niet vergeten mag worden is het verlies van vele literaire werken, kunst en boeken werden gestolen of verbrand, kloosters en kerken, centra van wetenschap, cultuur en theologie werden ingenomen, leeggeroofd en verwoest. De clerus met name was na een bloedige vervolging eind negentiende eeuw gedecimeerd. Het doel om het Ottomaanse Rijk van christelijke infloeden te ontdoen nam verschrikkelijke vormen aan. In het aramees wordt deze periode Seyfo genoemd, vertaald naar het nederlands: het zwaard.

In een handvol westerse landen wordt deze moord als genocide erkend en in verschillende diaspora gemeenschappen wordt hier bij stilgestaan. Het element dat ontbreekt is echter de collectiviteit. Ondanks dat het in ieders geheugen gegrift is en in elke familie verhalen over deze periode worden doorgegeven zijn we niet in staat gebleken om een herdenking voor deze martelaren in te stellen. Sterker nog, als er al discussie over gevoerd wordt of ergens plannen bestaan voor het oprichten van een monument, dan wordt dit door een aantal partijen aangegrepen om discussie te voeren over de identiteit van de groep. Waar we Suryoye als inheemse volksbenaming gebruiken en voor het grootste gedeelte lid zijn van de Syrisch Orthodoxe kerk (minderheid is Syrisch protestants of Syrisch katholiek), hebben we er moeite mee om ons collectief en eenduidig naar buiten toe te presenteren. Deze discussie maakt ons vleugellam als het om herdenken gaat. Dit doet ook geen recht aan hen die in 1914 en 1915 gestorven zijn, immers zij werden vermoord omdat zij christen waren. Daarom heeft de kerk in deze een grote verantwoordelijkheid. Het geloof is onze bindende factor met de mensen die de oorlog niet overleefd hebben en met hen die de verhalen hebben beschreven en doorverteld. Door hen als martelaren te erkennen en een internationale afspraak om een gedenkdag in te stellen kunnen we hen waardig gedenken en de geschiedenis doorgeven aan hen die na ons komen.

Ik ben blij dat de Suroyoyo – Aramese verenigingen nu het initiatief hebben genomen om de kerk hiertoe te bewegen. De kerkleiding dient uit haar schulp te treden en haar leden nu in staat stellen om collectief deze gebeurtenis en de overledenen te herdenken. Van verenigingen en derden, ongeacht de vlag die ze voeren, verwacht ik respect jegens de martelaars en terughoudendheid in het gebruiken van deze tragische gebeurtenis voor het voeren van discussies over etniciteit. Het is na bijna honderd jaar tijd, laten ook wij in verbondenheid herdenken en de offers die gebracht zijn niet vergeten.

Dit stuk geeft mijn eigen persoonlijke mening weer en is bedoeld om de discussie over dit onderwerp op gang te brengen.