archiveren

Tagarchief: politiek


Het is al weer even geleden dat ik hier iets gepost heb. Ergens begon het weer te kriebelen en ik hoop de komende tijd weer meer te schrijven over onderwerpen die politiek, kerk en/of de samenleving raken. Vandaag een stuk over Enschede, over de nasleep van een aantal controversiële onderwerpen en als voorbode op de komende gemeenteraadsverkiezingen op 21 maart 2018.

De afgelopen twee jaar hebben twee onderwerpen de samenleving in Enschede flink bezig gehouden: de bouw van een nieuwe moskee en het AZC debacle met Pegida en Antifa protesten in de nasleep. Het zijn ook twee onderwerpen waarin de lokale politiek het liet afweten of geen antwoorden had. Hiermee is een voedingsbodem gecreëerd waar de PVV al gretig gebruik van wil maken. Een verkiezingsprogramma zullen ze niet eens meer nodig hebben, met dank aan het huidige politieke klimaat in de stad.

De nieuwe moskee

De komst van de nieuwe moskee, of beter gezegd: Turks Cultureel Centrum, heeft de afgelopen jaren heel wat stof doen opwaaien. Maar nu alle procedures netjes gevolgd zijn en de laatste bezwaren van tafel zijn geveegd gaat het er precies zo komen zoals oorspronkelijk bedoeld was. Een aantal kleine concessies rondom het geluidsniveau van de gebedsoproep en de omvang van een winkel zijn voor de buurt een pyrrusoverwinning. Massaal deden bewoners mee aan het democratisch proces door verschillende infobijeenkomsten te organiseren en in te spreken bij commissievergaderingen van onze gemeenteraad. Maar juist de partijen die zeggen dat de politiek meer naar de inwoners moet luisteren lieten het afweten. De partijen met een humanistische inslag vonden dat de vrijheid in de omgeving van het Diekman best mag inboeten. Ik kan me de vragen van het GroenLinks Raadslid nog precies herinneren: ‘hoeveel mensen vertegenwoordigd u?’ De beste man keek hem eerst verbouwereerd aan maar was resoluut in zijn antwoord: ‘We zijn met de hele flat bij elkaar gekomen en ik spreek namens allen.’ Het is een statement dat weinig politici zelf kunnen maken. De  Raad luisterde, de Raad sprak en de Raad deed uiteindelijk helemaal niets. De kracht van de Nederlandse democratie is dat de meerderheid geen dictatuur over de minderheid kan vormen, maar als een proces voor inspraak wordt gestart en er vervolgens niets mee wordt gedaan, waarom dan de ruimte voor inspraak bieden?

Pegida, Antifa, Fortress Europe, Nazi’s en alles wat maar tegenover elkaar kan staan

Op 18 juni jl werd een demonstratie van Pegida in Enschede verboden. Voorman Edwin Wagensveld zwoer om terug te komen. Er waren waarschijnlijk meer agenten op de been dan er demonstranten waren, maar op 18 september konden zij Enschede deelgenoot maken van hun meningen en frustraties. Ze hielden hun praatjes, trokken en duwden wat met de politie en scholden de huid van de Antifa groepen aan de andere kant van het stadshart de huid vol. Men ging weer weg en het leven in Enschede ging weer zijn gangetje. En weer bleef het stil in politiek Enschede. Geen nieuwsberichten, geen debat, geen vragen en nauwelijks een tweet over deze kleine democratische aardbeving. Het lijkt alsof men afgesproken heeft om het te negeren en dood te zwijgen. ‘We gooien er wel weer een democratisch festival tegenaan’ lijkt men te denken. Dat de burgemeester zich inhoudelijk afzijdig hield en alleen bezig was om samen met de politie de boel in goede banen te houden en de openbare orde te handhaven valt hem te prijzen. Maar heeft politiek Enschede hier dan echt niets over te zeggen? Of houdt men het kruit droog tot een verkiezingsdebatje voor de raadsverkiezingen waar nog geen 50 mensen op af komen?

Inwoners redden zich wel

En het hoeft niet heel moeilijk te zijn. Ergens in 2016 organiseerden een aantal buurtgenoten op het Hogeland een informatiebijeenkomst. De werkgroep Kuipersdijk was er bij om tekst en uitleg te geven over de gesprekken die met gemeente en moskeebesturen waren gevoerd. Bij de bijeenkomst waren een drietal kaalkoppen van DTG (Dolphia Tegen Gemeente naar ik aan neem) in zwarte bomberjacks overduidelijk aanwezig. Ze deelden wat foldertjes, met een hoop spel en grammaticafouten er in, uit over de mogelijke komst van een Asielzoekerscentrum. Het één had natuurlijk niets met het ander te maken maar toch, er is publiek, het heeft met buitenlanders en de islam te maken, dus waarom niet. Nog voor de eerste spreker het woord nam stond een man uit het midden van de zaal op: ‘Ik vind het prima dat jullie hier zijn maar dit heeft niets met jullie groepje te maken. We bespreken hier dingen met de buurt en zitten niet op gedoe te wachten.’ Even later probeerden ze nog een statement te maken, en weer werden ze terug gefloten door een groepje bewoners.

Maar toen Pegida en Antifa naar Enschede kwamen was er geen één politicus die zoiets deed. Geen één die opstond en zei: ‘Wij zijn niet van de extremen in Enschede. Wij wijzen partijen die standpunten met geweld bij zetten af en gaan juist met elkaar, bewoners en bestuur, in gesprek.’ Zelfs een verhitte discussie in het stadhuis waarbij een inwoner bijna neus tegen neus met de wethouder stond werd netjes gevoerd. Dat dit kon is mooi en het moet de norm zijn dat er geen geweld gebruikt wordt. Alleen wat is de waarde van inspraak en burgerparticipatie als besluiten door een college genomen worden en bepaalde belangen door de meerderheid van de Raad terzijde worden geschoven? Dit is geen pleidooi voor het verbieden van moskeeën of AZC’s, het is een pleidooi voor een politiek die inwoners serieuzer neemt, buiten de lijntjes van een coalitieakkoord durft te tekenen en zich wapent tegen populistische partijen die alleen een specifieke achterban en belang willen dienen.

Het bleef weer stil in en rondom het stadhuis. De partijen zijn druk met het schrijven van hun programma’s (Meer werk, een groene stad, bewegingsruimte voor onze kinderen en zoveel meer waar je het niet mee oneens kunt zijn) en zoeken daarbij de juiste personen voor op de lijsten (dit is best wel moeilijk). Maar ze kunnen zich niet veilig wanen door te denken dat een Pegida aanhanger de kiesdrempel toch niet haalt (ongeveer 350 stemmen zijn nodig om met voorkeursstemmen gekozen te worden). Ruim 55% van de Enschedeërs heeft in 2014 niet gestemd en er hoeft maar één schreeuwlelijke partij tussen te zitten die roept: ‘De politiek hier luistert niet naar haar burgers!’ om dit potentieel aan te boren. Afgelopen week zijn ze hun campagne al begonnen. Ook al ziet men niets in de standpunten van een Denk, PVV of soortgelijke partij, in een moderne democratie wordt daar niet meer naar gekeken en is een stem voor eigenlijk meer een stem tegen. Ik mag hopen dat partijen die op deze manier campagne gaan voeren geen gelijk krijgen en we meer gaan horen en merken van onze huidige vertegenwoordigers.

Advertenties

In de CDA fractie in Enschede is het een goed gebruik om de vergadering te openen met een inspirerende tekst. Afwisselend zijn dit bijbelteksten, gedichten, politieke overwegingen of korte filosofische beschouwingen. Meestal hebben de openingen ook betrekking op de (politieke) actualiteit. Afgelopen fractievergadering was het mijn beurt om te openen en ik vond een zeer toepasselijke tekst van St Ephrem de Syrier (+ 373), onlangs gepubliceerd in ‘Dank aan het verborgen licht’ (zie voor info onderaan deze blog). Op dat moment zaten de Catshuis onderhandelingen ver in de vijfde week en was vlak daarvoor de G500 gelanceerd door Sywert van Lienden.

Een korte weergave van de tekst:

“Denk er maar eens aan hoe eenvoud zonder een hele hoop gedachten die zaken tot stand brengt, die de wereld in leven houden. Die zaken gebeuren juist wanneer één enkele eenvoudige gedachte hen leidt, terwijl ze falen door de inspanning van een hoop gedachten. De boer heeft immers maar één enkele gedachte, namelijk dat hij heel eenvoudig het zaad over zijn veld moet uitstrooien. Wordt hij door andere gedachten lastig gevallen – zodat hij begint na te denken en zich afvraagt of het zaad wel zal ontspruiten of niet en of de aarde het zal vasthouden of teruggeven – dan is hij niet in staat om ook maar iets uit te zaaien. Ongezonde gedachten gedachten hebben zijn ene gezonde gedachte overvallen en ziek gemaakt. En omdat hij ziek geworden is, is zijn gedachte niet meer in staat om nog maar iets tot stand te brengen zoals een gezonde gedachte dat doet.” (pp. 141)

Het mooie hieraan vind ik hoe St Ephrem uitlegt dat je niet op meerdere gedachtes kunt hinken als je iets wil bereiken. Als je constant blijft talmen wat een besluit met je zetels doet dan zul je alleen geleid worden door opportunisme. Waar je in de politiek en het openbaar bestuur constant belangen af moet wegen is dit niet gemakkelijk. Helemaal niet als je constant rekening houdt met peilingen, partijbelangen en de openbare opinie om daar je gedrag op te baseren. Het land besturen wordt dan heel lastig.

In een democratie is de arena het publieke debat waarin partijen en personen hun plannen voor het voetlicht moeten brengen en verantwoorden en op basis daarvan door kiezers beoordeeld worden. Het tegenovergestelde hebben we afgelopen weekend meegemaakt in en rondom het Catshuis. Geen idee of plan kwam naar buiten en hoe langer de onderhandelingen duurden hoe meer er gespeculeerd werd dat verschillende partijbelangen zouden prevaleren en dat daardoor een mislukking reeel werd. En zie daar, het is gebeurd. Wilders deed als gedoger niet mee aan het besturen van Nederland maar hij moet gevoeld hebben dat hij op de keuzes afgerekend zou kunnen worden. Blijkbaar is weglopen dan opportuun afgezet tegen het verdedigen van de voorgestelde maatregelen.

Wat dat betreft draagt de G500 een heel eenduidige boodschap uit: “G500 is een nieuwe beweging bestaande uit jongeren die samen de Nederlandse politiek willen verjongen én vernieuwen, om ons land op die manier toekomstbestendig te maken.” Zonder een oordeel te geven over de inhoudelijke kenmerken van de boodschap en de uitwerking vind ik het een heldere boodschap. Politieke partijen willen vaak heel veel en zijn in Nederland gewend om compromissen te sluiten, juist vanwege de gedachte dat je niet alles alleen kunt beslissen. De recente ontwikkelingen hebben aangetoond hoe verlammend andere gedachten werken.

De PVV liet zich leiden door andere motieven dan het bestuurbaar houden van het land en kwam blijkbaar met te weinig eigen ideeën om de staatsfinanciën in orde en de economie op peil te houden. Het zou goed zijn als CDA en VVD de plannen alsnog aan de kamer voorleggen om dit doel te bewerkstelligen, als dit daadwerkelijk het doel is. Mijn hoop is dat andere partijen in staat zijn om de juiste beslissingen voor in ieder geval het komende jaar te nemen en niet omwille van verkiezingen maatregelen uit de weg gaan. Deze kun je ook tijdens de verkiezingen verdedigen als je er werkelijk achter staat. Voor dit kabinet kwam de vertaling van het werk van St. Ephrem te laat, in ieder geval heb ik er zelf wel van geleerd.

Dank aan het Verborgen Licht is een publicatie van Kees den Biesen en verkrijgbaar via http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken/efrem-de-syrier/1001004007119781/index.html (binnenkort) of via het St Ephrem klooster te Glane http://www.morephrem.com/nl/cms/index.php?page=contact-informatie